Οι αστροφυσικοί χρησιμοποίησαν το διαστημικό τηλεσκόπιο James Webb και το ραδιοτηλεσκόπιο ALMA (Atacama Large
Συνδυασμένα δεδομένα από δύο τηλεσκόπια:οπτικές και υπέρυθρες παρατηρήσεις από το τηλεσκόπιο James Webb (στο βάθος) και λεπτομερή ραδιοφωνικά δεδομένα ALMA (υποσημειώσεις στο κάτω μέρος της εικόνας). Εικόνα: ALMA (ESO/NAOJ/NRAO)/JWST/ P. Appleton (Caltech), B. Saxton (NRAO/AUI/NSF)
Το κουιντέτο του Stephan είναι μια ομάδα πέντε γαλαξιών -Τα NGC 7317, NGC 7318a, NGC 7318b, NGC 7319 και NGC 7320 βρίσκονται περίπου 270 εκατομμύρια έτη φωτός από τη Γη στον αστερισμό του Πήγασου. Αυτό είναι ένα μοναδικό εργαστήριο για την παρατήρηση της σύγκρουσης γαλαξιών: υπάρχει συνήθως μια έκρηξη σχηματισμού άστρων στην περιοχή συγχώνευσης, γεγονός που καθιστά δύσκολη την παρατήρηση, αλλά αυτό δεν συμβαίνει εδώ.
Σε μια νέα μελέτη, οι αστρονόμοι το παρατήρησαντι συμβαίνει όταν ένας από τους γαλαξίες, ο NGC 7318b, συγκρούεται με την ομάδα με σχετική ταχύτητα περίπου 800 km/s. Για σύγκριση, με αυτή την ταχύτητα, μια πτήση από τη Γη στη Σελήνη θα διαρκούσε μόνο 8 λεπτά.
Οι επιστήμονες ανακάλυψαν ότι το NGC 7318b συγκρούεται μεμια παλιά σούβλα αερίου που σχηματίστηκε κατά την αλληλεπίδραση μεταξύ δύο άλλων γαλαξιών. Μια νέα σύγκρουση προκαλεί το σχηματισμό ενός γιγαντιαίου ωστικού κύματος, σημειώνουν οι συγγραφείς.
Αφού το ωστικό κύμα περνά από αυτόογκώδης σερπαντίνα, δημιουργεί ένα πολύ τυρβώδες ή ασταθές στρώμα ψύξης, και στις περιοχές που επηρεάζονται από αυτή τη βίαιη δραστηριότητα παρατηρούμε απροσδόκητα μοτίβα και ανακυκλοφορία μοριακού αερίου υδρογόνου.
Philip Appleton, αστρονόμος του Caltech και συν-συγγραφέας της μελέτης
Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν το ραδιοτηλεσκόπιο ALMAΗ ζώνη 6 για να εξετάσει λεπτομερώς τρεις βασικές περιοχές πρόσκρουσης και, για πρώτη φορά, να δημιουργήσει μια σαφή εικόνα του τρόπου με τον οποίο κινείται το αέριο υδρογόνο εντός της περιοχής πρόσκρουσης. Στο κέντρο του κύριου ωστικού κύματος, οι αστρονόμοι παρατήρησαν ένα γιγάντιο σύννεφο ψυχρών μορίων, το οποίο σταδιακά αποσυντίθεται σε κομμάτια και εκτείνεται σε μια μακριά ουρά θερμού μοριακού υδρογόνου.
Οι συγγραφείς της μελέτης πιστεύουν ότι μια ανάλυση αυτής της ενεργής περιοχής, ενός «διυλιστηρίου υδρογόνου», θα τους βοηθήσει να κατανοήσουν καλύτερα τους μηχανισμούς που οδηγούν τον σχηματισμό άστρων.
Διαβάστε περισσότερα:
Οι πιο όμορφες φωτογραφίες του "Webb" για το 2022: δείτε τι έκανε το τηλεσκόπιο των 10 δισεκατομμυρίων δολαρίων
Ο ήλιος άνοιξε τη χρονιά με μια λάμψη της πιο ισχυρής κατηγορίας
Το μυστικό της ανθεκτικότητας του ρωμαϊκού σκυροδέματος αποκαλύπτεται: μπορεί να αποκατασταθεί