In de zoektocht naar de ontbrekende componenten van het heelal hebben wetenschappers al allerlei theorieën voorgesteld over wat dat precies wel kan
Zwaartekrachtgolven zijn rimpelingen in deweefsels van ruimte-tijd. Sinds 2015 is de mensheid in staat deze rimpelingen vast te leggen met behulp van LIGO-observatoria (Laser Interferometer Gravitational-Wave Observatory). Elke keer dat twee zeer zware objecten ver weg in het heelal met elkaar botsen, creëren ze rimpelingen die door de ruimte reizen en de handtekening dragen van wat ze ook hebben gecreëerd. Of het nu gaat om de botsing van twee zwarte gaten of een paar neutronensterren.
In het artikel Esquiaga en co-auteur Miguel Zumalacarreguibeweren dat als zulke golven een superzwaar zwart gat of cluster van sterrenstelsels raken op weg naar de aarde, de signatuur van de rimpelingen zal veranderen. Het is het verschil in zwaartekracht van objecten, waarin de theorie van Einstein voorziet, dat het mogelijk maakt om de signatuur van kosmische lichamen door golven te bepalen.
Bijvoorbeeld een van de ontbrekende deeltheorieënHet bestaan van een extra deeltje in het universum. Zo’n deeltje zou onder meer een soort achtergrond of ‘omgeving’ rond grote objecten creëren. Als een reizende zwaartekrachtgolf een superzwaar zwart gat raakt, genereert deze golven die zich vermengen met de zwaartekrachtgolf. Afhankelijk van waar de golf mee botst, kan de signatuur van een zwaartekrachtgolf een “echo” bevatten of in gecodeerde vorm worden weergegeven.
Een illustratie van het mengen van golven en het creëren van een nieuwe signatuur erin. Krediet: Eskiaga en Sumalakarregi.
Wetenschappers geloven dat dit een nieuwe manier is om het universum te bestuderen en zijn laatste geheimen te ontdekken.
Lees ook
Abortus en wetenschap: wat gebeurt er met de kinderen die zullen bevallen
Bekijk de mooiste foto's van Hubble. Wat heeft de telescoop in 30 jaar gezien?
NASA publiceerde een foto van de aarde vanaf de maan, gemaakt in 1968