Menselijk puberteitshormoon zorgt ervoor dat zeesterren overgeven

Onderzoekers van de School of Biological and Behavioural Sciences aan de Queen Mary University of London

Verschillende soorten ongewervelde dieren, waaronder weekdieren (bijv. slakken), ringwormen (bijv. regenwormen) en stekelhuidigen (bijv. zeesterren), blijken genen te hebben die coderen voor het hormoon kisseptine.

Dit hormoon wordt geproduceerd in de hersenenhersenen bij mensen tijdens de puberteit en controleert de meeste processen die verband houden met seksuele differentiatie en de ontwikkeling van reproductieve functies. De studie toonde aan dat de ontwikkeling van dit hormoon en de daarvoor gevoelige receptoren terug moeten gaan naar Bilateria, een gemeenschappelijke voorouder van mensen en ongewervelde soorten die meer dan een half miljard jaar geleden leefden.

Bovendien, in tegenstelling tot mensen dieslechts één kisseptine-receptor, in zeesterren (Asterias rubens) hebben onderzoekers een heel netwerk van receptoren ontdekt die deze of soortgelijke hormonen in structuur waarnemen. In deze soort zijn elf genen gevonden die coderen voor kisseptine en vier genen die verantwoordelijk zijn voor moleculen met vergelijkbare eigenschappen, die ook op de receptoren van dit hormoon kunnen inwerken.

Tegelijkertijd ontdekten de onderzoekers dat de functiesgecontroleerd door kisseptine zijn significant verschillend in zeesterren. Het volledige spectrum van alle reacties is nog niet bekend, maar er is al aangetoond dat moleculen vergelijkbaar met kisseptine bij zeesterren een reactie veroorzaken die leidt tot braken.

De onderzoekers zijn van mening dat een beter begrip van de evolutie van verschillende processen in het menselijk lichaam zal helpen bij het bepalen van de oorzaken van bijbehorende stoornissen, alternatieve functies en bijwerkingen.

Lees verder:

Zonnevlek ter grootte van de aarde groeit 10 keer in 2 dagen: hij is op ons gericht

Dit is de "tweeling" van de aarde in het verleden: een unieke planeet-oceaan werd niet ver van ons gevonden

Einstein had weer gelijk: na een halve eeuw bewezen natuurkundigen de stabiliteit van zwarte gaten