Onderzoekers hebben enorme suikervoorraden op de zeebodem gevonden

Wetenschappers van het Instituut voor Mariene Microbiologie in Bremen hebben ontdekt dat zeewier de rhizosfeer verzadigt

(smalle laag grond grenzend aan de wortelsplanten) met grote hoeveelheden suiker, voornamelijk in de vorm van sucrose. De concentratie van deze stof onder de algenwortels bleek 80 keer hoger te zijn dan eerder ergens in het mariene milieu werd gemeten. Wetenschappers rapporteren hun ontdekking in het tijdschrift Nature Ecology & Evolutie.

“Volgens onze schattingen, in de rhizosfeer van algenWereldwijd is er tussen de 0,6 en 1,3 miljoen ton suiker, voornamelijk in de vorm van sucrose”, legt Manuel Liebeke, hoofd van het onderzoeksteam, uit. "Dat is ongeveer de hoeveelheid suiker in 32 miljard blikjes Coca-Cola."

Onderzoekers merken op dat zulke hogekoolhydraatconcentraties zijn verrassend omdat micro-organismen in de regel snel alle vrije suikers uit het milieu consumeren. De wetenschappers concludeerden dat in dit geval algen, naast koolhydraten, fenolische verbindingen afscheiden die de meeste micro-organismen ervan weerhouden sucrose te consumeren. Dit leidt ertoe dat deze stoffen "begraven" blijven onder de weiden van algen, in plaats van terug te keren naar de oceaan en de atmosfeer in de vorm van koolstofdioxide, zeggen de auteurs van de studie.

Biologen geloven dat de reserves gevormd inDe rhizosfeer is een soort airbag die zich in de zomer opbouwt en ervoor zorgt dat algen perioden van zwak licht overleven, en bevat ook overtollige suiker die planten niet nodig hebben.

Zeegrassen produceren suiker tijdens:fotosynthese. Onder gemiddelde lichtomstandigheden gebruiken deze planten de meeste suikers die ze produceren voor hun eigen stofwisseling en groei. Maar onder fel licht, zoals 's middags of in de zomer, produceren planten meer suiker dan ze kunnen gebruiken of opslaan. Vervolgens geven ze overtollige sucrose af in hun rhizosfeer.

Nicole Dubillier, directeur van het Instituut voor Mariene Microbiologie. Max Planck

Zeewier vormt weelderige groene weiden tijdensveel kustgebieden over de hele wereld. Deze planten zijn, volgens de auteurs van het werk, een van de meest effectieve wereldwijde putten van koolstofdioxide op aarde: een vierkante kilometer zeewier slaat bijna twee keer zoveel koolstof op als bossen op het land, en de absorptie vindt 35 keer sneller plaats.

Onderzoekers merken op dat zeewierworden blootgesteld aan externe bedreigingen en kunnen geleidelijk verdwijnen, wat grote gevolgen kan hebben voor het mondiale klimaat. Met het verdwijnen van alle algen zal volgens de auteurs van het werk minstens 1,5 miljoen ton koolstofdioxide, verkregen door de afbraak van suikers door bacteriën, in de atmosfeer vrijkomen.

Omslagfoto: HYDRA Marine Sciences GmbH

Lees verder:

Astronomen hebben 4 sterrenhopen in de Melkweg bestudeerd: een van hen gedraagt ​​zich vreemd

Wetenschappers hebben ontdekt hoe ze donkere materie kunnen vinden met behulp van een conventionele fabriek

Onverklaarbare dualiteit gevonden in elementaire deeltjesfysica: waar leidt het toe?