In hun werk hebben wetenschappers de technologie aangepast voor het maken van bioprothetische harten uit runderhartzakje. Zo een
Deze behandeling heeft een keerzijde: de stof katalyseert de ontwikkeling van verkalking, de afzetting van calciumzouten op weefsels. Hierdoor heeft de prothese een beperkte levensduur.
In een nieuwe studie verbeterden wetenschappersmethode, waarbij verkalking wordt voorkomen door het oppervlak van de matrix extra te wijzigen. De levensduur van een dergelijke prothese zonder dat vervanging noodzakelijk is, is gestegen tot 20 jaar.
De onderzoekers behandelden het oppervlak met een ‘diamantfilm’: een coating van nanodiamanten. De behandeling vindt plaats door het runderhartzakje onder te dompelen in een waterige suspensie van nanodiamantpoeder.
Nu konden de parameters sterkte en duurzaamheid worden gecombineerd. Russische wetenschappers hebben een biologische prothese gepatenteerd op basis van een runderpericardium met een suspensie van nanodiamanten op het oppervlak.
Persdienst van de Staatsuniversiteit van Moskou
Eerder creëerden wetenschappers een hartklepprothese die meegroeit met een kind en niet verwijderd hoeft te worden wanneer het een bepaalde leeftijd bereikt.