In 2006 registreerde het Cassini-ruimtevaartuig geisers die uitbarsten uit scheuren op de maan van Saturnus.
De diameter van Enceladus is ongeveer 504 kmbedekt met ijs van 20 tot 30 km dik, en de oppervlaktetemperatuur bedraagt ongeveer –201 °C. Gegevens van NASA's Cassini-Huygens-missie leverden bewijs voor het bestaan van een vloeibare oceaan onder de ijskoude schil van de maan. Water van daaruit wordt door voortdurend 'cryovulkanisme' de ruimte in getransporteerd. Hoe zo’n kleine, koude wereld zo’n krachtige geologische activiteit kan ondersteunen, blijft voor wetenschappers een mysterie.
Scheuren op Enceladus (blauw). Foto: NASA/ESA/JPL/SSI/Cassini Imaging Team
De wetenschappers gebruikten een op fysica gebaseerd model,om erachter te komen hoe Enceladus scheuren ontwikkelde die zo diep waren dat ze de oceaan bereikten en uitbarstingen veroorzaakten. Het model houdt rekening met opwarmings- en afkoelingscycli die op een schaal van honderden miljoenen jaren duren en die verband houden met veranderingen in de baan van de maan rond Saturnus. Tijdens elke cyclus wordt de ijsschelp dunner of dikker. Volgens wetenschappers treedt de verdikking op door het bevriezen van de basis van de ijsschelp, die naar beneden groeit, zoals ijs op een meer.
Het is de druk die wordt uitgeoefend door deze uitdijingover het ijs naar de oceaan beneden, en legt de geisers van Enceladus uit. Het is voldoende om scheuren in de vorm van stroken op het oppervlak van de maan te veroorzaken, waardoor water doorbreekt.
Lees verder:
"James Webb" nam de duidelijkste foto van een ster in de geschiedenis
Ontwikkelingen van radiologen in Moskou op het gebied van AI werden de basis van federale normen
Quantum-opladen maakt recordbrekend snel opladen van elektrische voertuigen mogelijk