In een nieuwe studie analyseerden Carl Leffler-Henry, Changku Kang en Thomas Sherratt
Aposematisme of waarschuwingskleuring - ingedragsbiologie, de felle kleuring van dieren, waarmee ze potentiële roofdieren niet alleen hun aanwezigheid signaleren, maar ook hun oneetbaarheid en/of verdediging. Het is het tegenovergestelde van camouflage.
Volgens wetenschappers is er sprake van een ‘evolutionair’paradox van aposematisme" - in een vroeg stadium van de evolutie wordt elk individu dat verschilt van de camouflage onmiddellijk opgegeten door een roofdier, dat wil zeggen dat er een gebied is van onweerstaanbare negatieve selectie. Met andere woorden: het is onduidelijk hoe dieren met aposematisme zich hadden kunnen ontwikkelen. Dieren die opvallen, worden vaak als eerste gevangen en opgegeten, waardoor er geen nog levendigere kleuren verschijnen.
Nieuw onderzoek toont aan dat evolutieaposematisme was waarschijnlijk (en is nog steeds) een stapsgewijs proces. De voorouders van Phyllobates terribilis, de gouden pijlkikker, waren bijvoorbeeld aanvankelijk niet erg helder, maar daarna werd hun kleur steeds rijker en opvallender. Dit maakt deel uit van het signaalmechanisme voor roofdieren. De kikkers ontwikkelden vervolgens andere afschrikmiddelen, zoals onaangenaam smakende wratten of dodelijk gif. Toen werd de kleur nog duidelijker, enzovoort, steeds groter.
Als gevolg hiervan zijn er tegenwoordig felle neonkleurenP. terribilis trekt geen roofdieren aan, maar waarschuwt hen eerder voor ernstige risico's die gepaard gaan met aangevallen of opgegeten worden. Het simpelweg aanraken van de huid van zo’n kikker kan ernstige gevolgen hebben, zoals zwelling, misselijkheid en verlamming.
Lees verder:
Het geheim van een lang leven wordt onthuld: wetenschappers hebben ontdekt hoe ze het noodzakelijke mechanisme in het menselijk lichaam kunnen starten
Een nieuwe oorzaak van autisme genoemd
2700 jaar oude tempel gevonden in Soedan Hij verraste wetenschappers
Omslagfoto: Brian Gratwicke