Nie wszystkie kraje na świecie posiadają obronę przeciwrakietową. Oczywiście istnieją odpowiednie instalacje w USA,
System obrony przeciwrakietowej NATO i USA
Amerykański narodowy system obrony przeciwrakietowej (NMD)był przedmiotem intensywnej debaty przez większość ubiegłego wieku. Biorąc pod uwagę sytuację polityczną XX wieku, było to całkiem naturalne. W 1999 roku Kongres Stanów Zjednoczonych zdecydował, że nie ma już czasu na rozmowy: uchwalił ustawę o wprowadzeniu systemu ochrony kraju przed coraz większą liczbą zagranicznych rakiet dalekiego zasięgu.
Podczas kampanii prezydenckiej w 2000 roku GeorgeBush Jr. dał do zrozumienia, że jego administracja popiera program obrony przeciwrakietowej, mimo że jego wprowadzenie szkodzi relacjom między Rosją a Stanami Zjednoczonymi. Kreml z kolei sprzeciwił się stworzeniu amerykańskiej tarczy antyrakietowej, ale ostatecznie powstał system obronny. Wydał na nią 30,2 mld dolarów, pięć lat pracy i wreszcie w 2005 roku został oddany do użytku.
System wciąż się rozwija i ulepsza, ale wopiera się na modelu zaproponowanym za czasów prezydenta Reagana. Nie ma w nim laserów ani broni szybkostrzelnej, chociaż w pierwszych edycjach Strategic Defense Initiative (SDI) uznano je za możliwe narzędzia. Następnie media nazwały program systemem Gwiezdnych Wojen.
Współczesna amerykańska obrona przeciwrakietowa (GMD) wykorzystuje niektóreopracowanie „fantastycznych” SDI, jednak najbardziej „przyziemnych”. Głowice są śledzone przez satelitę i radar podczas środkowej fazy lotu, kiedy międzykontynentalny pocisk balistyczny porusza się nad atmosferą z prędkością 20 razy większą od prędkości dźwięku. Pociski GMD, wystrzeliwane z kopalni na Alasce i Kalifornii, zestrzeliwują międzykontynentalne międzykontynentalne pociski balistyczne na niebie, zanim przyśpieszą w kierunku ziemi, gdy jakakolwiek eksplozja je pokona. GMD dziedziczy kilka części z SDI:
- Ulepszony wczesny radar naziemnyostrzeżenia (UEWR). Ta część systemu wykrywa wystrzelenie pocisków wroga i śledzi ich lot. Radar składa się z układu fazowanego, który może wykrywać i śledzić pociski balistyczne. Urządzenia znajdują się na statkach i stacjach naziemnych. Dane zebrane przez radary i satelity są przesyłane do stanowiska dowodzenia BMC3 w Cheyenne Mountain w Kolorado. Tam z kolei formułuje się sposoby reagowania.
Antena fazowana- układ anten, kierunek i kształt promieniowaniaodpowiadający mu wzór kierunkowy jest regulowany przez zmianę rozkładu amplitudowo-fazowego prądów lub pól wzbudzających na elementach promieniujących.
Układ fazowany różni się tym, że rozkład amplitudy i fazy nie jest stały, można go regulować (zmieniać w kontrolowany sposób) podczas pracy.
- Kosmiczny system podczerwieni(SBIRS). Istnieją trzy rodzaje satelitów z systemu SBIRS: cztery satelity na orbicie geostacjonarnej (GEO), dwa satelity na wysokiej orbicie eliptycznej (HEO) i wiele satelitów na niskiej orbicie okołoziemskiej (LEO). Armia USA pracuje obecnie nad SEWS, nowym satelitarnym systemem obrony przeciwrakietowej. Będzie w stanie wykryć pociski 20 sekund po wystrzeleniu, w przeciwieństwie do SBIRS, który spędza 40-50 sekund na wykryciu.
- Radar naziemny w paśmie X (XBR). Radar ten jest również oparty na układzie fazowanym i technologii przetwarzania sygnału radarowego. XBR śledzi pociski zbliżające się do Stanów Zjednoczonych, a także ocenia ich niebezpieczeństwo. System otrzymuje informację, czy pociski są wyposażone w głowice. XBR jest wyposażony w radar o wysokiej rozdzielczości, który dokładnie rozróżnia bliskie obiekty. Radar ma rozdzielczość 50 ° i można go obracać o 360 °, aby śledzić cele. Pokrycie systemu to 17,46 akrów (prawie 71 tys. Mkw.). Przekazuje wzór promieniowania z wąską wiązką impulsów elektromagnetycznych. Stacja radarowa składa się z radaru pasma X zamontowanego na specjalnym cokole, urządzeń kontrolnych i konserwacyjnych oraz urządzeń do wytwarzania energii. Wszystko to znajduje się na chronionym obszarze 150 mkw. m.
- Interceptory naziemne (GBI).Sercem nowoczesnej obrony przeciwrakietowej jest technologia niszczenia urządzeń w atmosferze egzo (EKV). Zawiera czujniki i silniki, które pozwalają niszczyć pociski wroga bez ładunku balistycznego. Przechwytywacze wykorzystują własne szukacze podczerwieni, system naprowadzania i silnik. Kiedy pocisk zbliża się do celu, dane z radarów pasma X są łączone z informacjami z czujników pokładowych, aby lepiej wykryć pocisk wroga. EKV nieustannie dostosowuje swój tor lotu, aż pocisk znajdzie się w końcowym punkcie swojej ścieżki - w skorupie wystrzelonego pocisku. Uderzenie prowadzi do zniszczenia głowicy i ładunku - nuklearnego, chemicznego lub biologicznego.
Zespół X.— zakres częstotliwości centymetrowych długości fal,wykorzystywane w naziemnej i satelitarnej łączności radiowej. Według definicji IEEE zakres ten rozciąga się od 8 do 12 GHz widma elektromagnetycznego (długości fali od 3,75 do 2,5 cm), chociaż w komunikacji satelitarnej zakres ten jest „przesunięty” w stronę pasma C i mieści się w przybliżeniu pomiędzy 7 a 10,7 GHz .
Wszystkie kraje NATO mają inne systemydo przechwytywania pocisków krótkiego i średniego zasięgu: starych modeli Patriot, amerykańsko-izraelskiej strzały i nowoczesnej Żelaznej Kopuły. Systemy te działają w podobny sposób, wykorzystując śledzenie radarowe, ale są potrzebne tylko do przechwytywania mniejszych pocisków, których wysokość i prędkość są znacznie wolniejsze niż międzykontynentalne pociski międzykontynentalne. Systemy bliskiego i średniego zasięgu obejmują obszary kilkudziesięciu kilometrów, więc zwykle służą jako źródło zapasowe dla dużych systemów. Takie instalacje zlokalizowane są na granicy Korei Południowej i Japonii, skąd jest blisko do terytoriów Rosji, Chin i KRLD.
Ponadto blok i Stany ZjednoczoneHigh Altitude Terminal Defense System (THAAD), który wykorzystuje przechwytywanie kinetyczne do dokładnego niszczenia pocisków wroga. Działa na pociski średniego zasięgu i uderza je bezpośrednio w górne warstwy atmosfery.
Przechwyt kinetyczny działa tak, że pociskwróg zostaje całkowicie zniszczony lub kontynuuje lot do celu. W wyniku zderzenia głowic praktycznie nie pozostaje gruz, który może uszkodzić satelity lub powodować zakłócenia. Ta metoda nazywana jest kinetyczną, ponieważ pocisk przeciwrakietowy nie przenosi pocisku bojowego - cel wroga jest powalony tylko dzięki energii kinetycznej przedziału sprzętowego rakiety.
Niemniej jednak obrona przeciwrakietowa ma poważną wadę. George N.Lewis, fizyk i starszy pracownik naukowy Instytutu Badań nad Pokojem i Studiami Konfliktów na Uniwersytecie Cornell, wyjaśnia w swoim artykule „Skuteczność obrony przeciwrakietowej”, że w prawdziwym życiu, poza testami, po prostu nie ma doświadczenia w wystrzeliwaniu pocisków przeciwrakietowych. Systemy są testowane, pomyślnie sprawdzają się w próbach, ale większość eksperymentów stanowi demonstrację dużej liczby scenariuszy. W rezultacie pokazana jest niezawodność samych systemów, a nie ich rzeczywista skuteczność w rzeczywistym rozwoju wydarzeń.
Zgodnie ze wskazaniami testu system GMD,chroniąc cały sojusz NATO, radzi sobie tylko w 50% przypadków. Nowszy system Aegis wykazuje lepsze wyniki, działa zarówno w dzień, jak iw nocy. Niemniej jednak jego pociski przeciwrakietowe są zbyt wolne, co nie wystarcza do pokrycia dużych obszarów. Może służyć do ochrony miast, małych krajów, ale nie kontynentów.
Nawet jeśli prawdopodobieństwo pomyślnego zastosowania GMD i„Egida” wzrośnie, to wciąż nie wystarczy. Na przykład, jeśli prawdopodobieństwo wynosi 80–90%, pozostałe 10–20% będzie nadal głównym przedmiotem krytyki wobec obecnych systemów amerykańskich.
Ponadto eksperymenty często nie biorą pod uwagęzastosowanie „środków zaradczych” przez stronę atakującą. Obejmują różne mechanizmy, takie jak rozpraszające światła ostrzegawcze lub panele chłodzące, które odwracają uwagę lub zaciemniają radary. Amerykański system GMD jest dobry w śledzeniu wystrzeliwania pocisków, ale w ogóle nie rozumie, czy te pociski są naładowane ładunkami. Główny czujnik, odpowiedzialny za wykrywanie załadowanych pocisków, znajduje się w Honolulu i ma duże ograniczenia operacyjne. Chociaż pojawiają się sugestie, że „środki zaradcze” znacznie zmniejszają skuteczność pocisków, nie rozwiązuje to samego problemu.
Jak oszukać obronę przeciwrakietową?
Jednym z problemów każdego systemu obrony przeciwrakietowej są środki zaradcze, które może zastosować wróg. Istnieje wiele różnych sztuczek, a wiele z nich zakłóca działanie radarów, niwecząc użyteczność systemu.
ICBM, który przechodzi w fazę pośredniąatmosferze, mogą wystrzelić wabiki - odwracają uwagę myśliwców. Podążają tą samą trajektorią co prawdziwy międzykontynentalny pocisk międzykontynentalny, co utrudnia śledzenie prawdziwej głowicy bojowej za pomocą ładunku. Jedynym sposobem uniknięcia katastrofy jest zestrzelenie wszystkich obiektów wroga. Dla Stanów Zjednoczonych, które mają tylko 44 pociski przechwytujące zdolne do zniszczenia międzykontynentalnych pocisków balistycznych, może to być fatalny błąd. Wróg jest dość zdolny do wystrzelenia 45. pocisku za pomocą szarży.
„Kurtka chłodzona”, czyli zewnętrzna skórapociski mogą obniżyć temperaturę głowicy. Przechwytywacze wykorzystują czujniki podczerwieni do śledzenia celów, przez co zimny pocisk jest znacznie trudniejszy do zauważenia. Takie środki zaradcze służą Rosji, Iranowi i Korei Północnej, które stanowią główne zagrożenie dla Stanów Zjednoczonych.
Jedno z najnowszych osiągnięć w dziedzinie rakiet -naddźwiękowe głowice. Teraz są testowane równolegle przez Chiny, Rosję, Japonię i Stany Zjednoczone. Taka broń łączy prędkość pocisku balistycznego ze zwrotnością pocisków manewrujących. Pociski poruszają się z prędkością 6115,5 km / hi można nimi manewrować przez cały lot. W rzeczywistości taka głowica po prostu unika lecących w nią pocisków przeciwrakietowych. Pocisk hipersoniczny jest zdecydowanie najskuteczniejszą metodą przeciwko nowoczesnym systemom obrony przeciwrakietowej.
Pocisk hipersoniczny rozwija się niesamowicie szybkodzięki silnikowi odrzutowemu, który wykorzystuje technologię „oddychania powietrzem”. Silnik zbiera tlen z atmosfery i miesza go z paliwem wodorowym, aby wytworzyć spalanie potrzebne do ultraszybkiej podróży. W tym przypadku metoda różni się od tej, która jest zwykle stosowana przy wystrzeliwaniu promów kosmicznych: tam proces spalania zachodzi z powodu ciekłego tlenu, utleniacza, z którego już składa się 70% paliwa kosmicznego.
Pociski hipersoniczne są wystrzeliwane na dwa sposoby:po pierwsze, są one uwalniane w ostatnich etapach startu międzykontynentalnej rakiety balistycznej, przelatują nad atmosferą i są przyspieszane za pomocą silników odrzutowych; po drugie, podobnie jak pociski manewrujące, można je wystrzelić z bombowca.
Główne zagrożenie związane z rakietami hipersonicznymi w obronie przeciwrakietowejpolega na tym, że potrafią manewrować w locie i dzięki temu unikać rakiet przechwytujących. Możliwości zwalczania głowic hipersonicznych jest kilka: wystrzelić wszystkie standardowe rakiety przeciwrakietowe na raz, zamykając większość pola manewru, lub rozmieścić manewrujące, szybko naprowadzające elementy przeciwko wrogiemu pociskowi. Taki pocisk lecący w kierunku głowicy wyzwoli swoje niszczycielskie elementy, ponownie blokując trajektorie manewrów.
Mówiąc o prędkości rakiety, która leci szybciejprędkość dźwięku, wolą używać liczby Macha - jest to rzeczywista prędkość w pewnym ośrodku, który jest wypełniony materią. Na przykład prędkość, z jaką powietrze opływa na przykład samolot. Aby uzyskać prędkość wyrażoną w liczbach Macha, należy podzielić tę prędkość substancji przez prędkość dźwięku w tej substancji. Im wyższa wysokość, tym niższa prędkość dźwięku i wyższa liczba Macha.
Jeśli prezydent USA Ronald Reagan nadalnalegał na lasery naprowadzające, nie byłoby problemu z pociskami hipersonicznymi. Byłby to jednak wspaniały wynalazek w najprawdziwszym tego słowa znaczeniu. Testy na kazachstańskim stanowisku Sary-Shagan wykazały, że moc sowieckich laserów nie wystarcza do zniszczenia głowicy balistycznej. Wnioski z testów dotyczą również Stanów Zjednoczonych: energia amerykańskich laserów nie przekraczała kilku kilodżuli. Do 1975 roku ZSRR posiadał instalacje o mocy 90 kJ.
Rosja ma plan rozwiązania problemu naddźwiękowegogłowice. Opracowywane są systemy pocisków przechwytujących dalekiego zasięgu dla myśliwców MiG-31 i MiG-41, które mogą strzelać amunicją hipersoniczną. Działają w ten sposób: ciężka rakieta jest wyrzucana z samolotu i dostarcza kilka nowoczesnych pocisków powietrze-powietrze w obszar lotu pocisku hipersonicznego. Następnie pociski oddzielają się od nośnika i samodzielnie atakują cele dzięki naprowadzającej głowicy.
Ale jest ich wielekrytyka. Po pierwsze, istnieją wątpliwości co do jego zastosowania do konwencjonalnych pocisków balistycznych. Po drugie, obrona hipersoniczna rosyjskich MiGów będzie działać przeciwko taktycznym pociskom hipersonicznym, a nie międzykontynentalnym międzykontynentalnym rakietom balistycznym. Obecne amerykańskie i rosyjskie pociski hipersoniczne osiągają prędkości od 8 do 10 Macha. W tym samym czasie głowice międzykontynentalne międzykontynentalne latają nad atmosferą z większą prędkością, ale nie są w stanie zmienić swojej trajektorii. Trudno sobie wyobrazić, że obiekt poruszający się z dziesięciokrotnie większą prędkością dźwięku pozostawiłby czas na wykrycie i reakcję.
Zobacz także:
Kometa NEOWISE jest widoczna w Rosji. Gdzie ją zobaczyć, gdzie szukać i jak zrobić zdjęcie
Eksploracja: Ziemia składa się głównie z kostek
Okazało się, że cywilizacja Majów opuściła swoje miasta