11 lipca 2020 r. sonda Parker Solar Probe, która podróżuje przez wewnętrzny Układ Słoneczny, aby złapać
„Kampania zaowocowała wielopoziomowąobserwacje od powierzchni do szczytu chmur i zjawiska poświaty powietrza, które dały nam wyjątkowy widok atmosfery Wenus ”- powiedział Ricardo Ueso, były członek misji ESA Venus Express i jeden z koordynatorów projektu. „Możliwość obserwowania Wenus za pomocą tak wielu instrumentów, przy użyciu tak szerokiej współpracy oznacza, że możemy dodać naukową wartość do tych krótkich wizyt Parker Solar Probe i BepiColombo na Wenus”.
Wenus to najjaśniejszy obiekt ze wszystkich ludziwidzi na nocnym niebie oprócz księżyca. I chociaż jest to planeta najbliższa Ziemi wielkością, jest to radykalnie inny świat. Gęsta atmosfera Wenus, składająca się głównie z dwutlenku węgla będącego gazem cieplarnianym, utrzymuje temperaturę powierzchni 460 stopni Celsjusza i ciśnienia porównywalne z tymi występującymi w głębinach oceanów Ziemi. Statek kosmiczny przelatujący w pobliżu Wenus podczas podróży przez wewnętrzny Układ Słoneczny może zebrać cenne dane, które pomogą nam zrozumieć właściwości i ewolucję planety.
Wybór amatorskich obserwacji Wenus przed, w trakcieczas i po przejściu sondy słonecznej Parker. Obserwacje te umożliwiły pobranie próbek atmosfery Wenus od powierzchni do górnych chmur. Te i wiele innych amatorskich zdjęć jest dostępnych w bazie danych PVOL http://pvol2.ehu.eus. Źródło: Emmanuelle Cardasis / Sebastian Woltmer / Phil Miles / Joaquin Camarena / Luigi Morrone
Podczas kampanii Parker Solar Probeobserwował nocną stronę planety od powierzchni do górnych warstw atmosfery, a Akatsuki otrzymało dane dotyczące górnych chmur. Po powrocie na Ziemię naukowcy wykorzystali Teleskop Podczerwieni (IRTF) na Hawajach i Północny Teleskop Optyczny (NOT) na La Palmie, aby zbadać głębsze chmury Wenus po nocnej stronie planety. Dodatkowe obserwacje głębszych chmur i powierzchni Wenus uzyskano na Pic du Midi we Francji.
Astronomowie-obywatele zaobserwowali górną częśćoraz chmury środkowe w zakresie fal ultrafioletowych, fioletowych i bliskiej podczerwieni. Niektórym obserwatorom-amatorom udało się również obserwować powierzchnię Wenus poprzez ciepłe promieniowanie uciekające z planety przez chmury Wenus.
Obserwacje Wenus prowadzone przez Akatsukiprzelot sondy słonecznej Parker. W ramach tych obserwacji pobrano próbki z górnych warstw atmosfery na wysokości około 70 km nad powierzchnią. Źródło: JAXA, Planet-C.
Globalne wsparcie naziemne odprofesjonalne teleskopy były prowadzone przez Javiera Peraltę, astronoma, który koordynował podobne kampanie wspierające poprzednie misje. Amatorska kampania wsparcia naziemnego była koordynowana za pośrednictwem infrastruktury badawczej Europlanet 2024.
Obserwowanie niższych chmur Wenus nocąstronie planety. Obrazy z NOT autorstwa J. Peralta (JAXA) i R. Baeny (IAC). Obrazy z IRTF autorstwa E. Younga (SwRI). W tych obserwacjach próbki atmosfery środkowej pobrano na wysokości około 45-50 km nad powierzchnią. Kredyt: NOT / NASA, IRTF.
Obserwacje trwały i nasilały się w trakcieSierpień, kiedy Wenus była najlepiej obserwowana z Ziemi, a punkt kulminacyjny to październik, kiedy misja BepiColombo okrąża Wenus w drodze na Merkurego.
Z biegiem czasu widać wyraźne oznaki zmianw chmurach Wenus, jeśli porównamy obserwacje misji Venus Express z lat 2006-2014 z późniejszymi obserwacjami Akatsuki z 2015 roku. Dane uzyskane przez obserwatorów amatorów i zawodowych w ramach tych kampanii latem i jesienią poszerzą wiedzę o pogodzie na Wenus i jej zmienności – podsumowują naukowcy.
Czytaj także
W dobie ekosystemów: jak giganci IT zmieniają się w interfejsy naszego codziennego życia
Lodowiec Doomsday okazał się bardziej niebezpieczny, niż sądzili naukowcy. Mówimy najważniejsze
GitHub zastąpił termin „master” neutralnym odpowiednikiem