Harvey J. Alter, Michael Houghton i Charles M. Rice dokonali przełomowych odkryć, które doprowadziły do
Wirusowe zapalenie wątroby jest głównie spowodowane przez wirusyinfekcje, chociaż nadużywanie alkoholu, toksyny środowiskowe i choroby autoimmunologiczne również prowadzą do tej choroby. W latach czterdziestych XX wieku stało się jasne, że istnieją dwa główne typy zakaźnego zapalenia wątroby. Pierwsza, zwana wirusowym zapaleniem wątroby typu A, przenoszona jest przez zanieczyszczoną wodę lub żywność i zwykle nie ma długotrwałego wpływu na pacjenta. Drugi rodzaj przenoszony jest przez krew i płyny ustrojowe i stanowi znacznie poważniejsze zagrożenie, gdyż może prowadzić do przewlekłej choroby z rozwojem marskości i raka wątroby. Ta postać zapalenia wątroby jest podstępna, ponieważ zdrowi ludzie mogą zarazić się cicho przez lata, zanim pojawią się poważne komplikacje. Wirusowe zapalenie wątroby jest związane ze znaczną zachorowalnością i śmiertelnością i powoduje ponad milion zgonów rocznie na całym świecie, co czyni go globalnym problemem zdrowotnym na skalę porównywalną do HIV i gruźlicy.
Odkrycie wirusowego zapalenia wątroby typu A i B.
Klucz do skutecznej interwencji przeciwkochoroby zakaźne to identyfikacja patogenu. W latach sześćdziesiątych Baruch Bloomberg ustalił, że postać krwiopochodnego zapalenia wątroby została wywołana przez wirusa, który stał się znany jako wirus zapalenia wątroby typu B. To odkrycie doprowadziło do opracowania testów diagnostycznych i skutecznej szczepionki. Za to odkrycie Bloomberg otrzymał w 1976 roku Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii lub medycyny.
W tym czasie Harvey J.Alter of the US National Institutes of Health badał występowanie zapalenia wątroby u pacjentów po transfuzji. Chociaż badania krwi w kierunku nowo odkrytego wirusa zapalenia wątroby typu B zmniejszyły częstość występowania zapalenia wątroby związanego z transfuzją, Alter i jego współpracownicy wykazali z konsternacją, że nadal utrzymuje się duża liczba zakażeń. Mniej więcej w tym czasie opracowano testy na wirusowe zapalenie wątroby typu A i stało się jasne, że wirusowe zapalenie wątroby typu A nie było przyczyną tych niewyjaśnionych przypadków.
Było to bardzo niepokojąceu znacznej liczby osób, które otrzymały transfuzję krwi, rozwinęło się przewlekłe zapalenie wątroby wywołane nieznanym czynnikiem zakaźnym. Alter i jego koledzy wykazali, że krew tych pacjentów z zapaleniem wątroby typu B może przenosić choroby na szympansy, jedynego podatnego żywiciela innego niż ludzie. Późniejsze badania wykazały również, że nieznany czynnik zakaźny miał wszystkie cechy wirusa. W ten sposób metodologiczne badania Altera zidentyfikowały nową, odrębną postać przewlekłego wirusowego zapalenia wątroby. Tajemnicza choroba stała się znana jako zapalenie wątroby nie-A i nie-B.
Wykrywanie wirusa zapalenia wątroby typu C.
Identyfikacja nowego wirusa stała się dla naukowcówpierwszy priorytet. Wykorzystano wszystkie tradycyjne metody wyszukiwania wirusów, ale mimo to wirus wymykał się izolacji przez ponad dziesięć lat. Michael Houghton, który pracuje dla firmy farmaceutycznej Chiron, wykonał żmudną pracę wymaganą do wyizolowania sekwencji genetycznej wirusa. Houghton i jego współpracownicy stworzyli zbiór fragmentów DNA z kwasów nukleinowych znajdujących się we krwi zakażonego szympansa. Większość z tych fragmentów pochodziła z genomu samego szympansa, ale naukowcy przewidzieli, że część z nich pochodzi od nieznanego wirusa. Opierając się na założeniu, że przeciwciała przeciwko wirusowi będą obecne we krwi pobranej od pacjentów z zapaleniem wątroby, naukowcy wykorzystali surowice pacjentów do identyfikacji sklonowanych fragmentów wirusowego DNA kodującego białka wirusowe. Po szeroko zakrojonych poszukiwaniach znaleziono jeden pozytywny klon. Dalsze prace wykazały, że klon ten wywodzi się z nowego wirusa RNA należącego do rodziny flawiwirusów i został nazwany wirusem zapalenia wątroby typu C. Obecność przeciwciał u pacjentów z przewlekłym zapaleniem wątroby wyraźnie wskazywała naukowcom, że ten wirus jest brakującym czynnikiem.
Odkrycie wirusa zapalenia wątroby typu C było kluczowewartość. Jednak naukowcy zastanawiali się: czy wirus może sam wywołać zapalenie wątroby? Aby odpowiedzieć na to pytanie, naukowcy musieli dowiedzieć się, czy sklonowany wirus może się replikować i powodować zapalenie wątroby. Charles M. Rice, badacz z University of Washington w St. Louis, wraz z naukowcami pracującymi z wirusami RNA, zauważył wcześniej niescharakteryzowany region na końcu genomu wirusa zapalenia wątroby typu C. Jak podejrzewali naukowcy, może to mieć kluczowe znaczenie dla replikacja wirusa. Rice również zaobserwował zmienność genetyczną w izolowanych próbkach wirusa i zasugerował, że niektóre z nich mogą zakłócać replikację wirusa. Korzystając z inżynierii genetycznej, Rice stworzył wariant RNA wirusa zapalenia wątroby typu C, który zawierał nowo zidentyfikowany region genomu wirusa i był pozbawiony inaktywującej zmienności genetycznej. Kiedy ten RNA został wstrzyknięty do wątroby szympansa, wirus został znaleziony we krwi. W późniejszym okresie obserwowano zmiany patologiczne podobne do tych, które obserwowano u osób z przewlekłym zapaleniem wątroby. To był najnowszy dowód na to, że sam wirus zapalenia wątroby typu C może powodować niewyjaśnione przypadki zapalenia wątroby zależnego od transfuzji.
Wartość otwarcia
Dzięki odkryciom naukowców ludzkość jest terazDostępne są bardzo czułe badania krwi na obecność wirusa, które w wielu częściach świata zasadniczo wyeliminowały potransfuzyjne zapalenie wątroby. Ich badania umożliwiły także szybki rozwój leków przeciwwirusowych ukierunkowanych na wirusowe zapalenie wątroby typu C.
Czytaj także:
Lodowiec Doomsday okazał się bardziej niebezpieczny, niż sądzili naukowcy. Mówimy najważniejsze
Naukowcy po raz pierwszy opracowali czystą energię z grafenu
W 3. dniu choroby większość pacjentów z COVID-19 traci zmysł węchu i często cierpi na katar