Anomalia grawitacyjna i dowód uderzenia meteorytu
Ziemia Wilkesa
W latach 1958-1960 w tej dziedziniezłożone badania geologiczne wyprawy francuskie i amerykańskie, które odkryły tu pewne anomalie grawitacji. Wyznaczono obszar anomalii, który miał kształt koła o średnicy około 240 km. Później odkryto, że ta anomalia grawitacyjna jest bardzo podobna do tych obserwowanych w pobliżu dużych kraterów meteorytowych. Następnie przyjęto pierwsze założenie, że anomalia powstała w wyniku upadku ogromnego meteorytu.
Tak zwana „anomalia grawitacyjna ZiemiWilkes został po raz pierwszy odkryty w 2006 roku, kiedy satelity NASA zauważyły zmiany grawitacyjne, wskazujące na obecność ogromnego obiektu w środku krateru uderzeniowego o szerokości 300 mil.
Obraz wysokości lądu na Antarktydzie Wschodniej,odebrane przez radar. Wyższe elewacje są wyświetlane w kolorze czerwonym, magenta i białym; położenie krateru Wilkes Land zostało zakreślone (powyżej środka). Zdjęcie dzięki uprzejmości Ohio State University. Dla porównania dołączono wstawkę krateru Chicxulub.
(Zdjęcie: Uniwersytet Stanowy Ohio
W 2002 roku w ramach programu GRACE wystrzelono z kosmodromu Plesetsk dwa bliźniacze satelity NASA i Niemieckiego Centrum Lotnictwa i Kosmonautyki.Odzyskiwanie grawitacji i eksperyment klimatyczny), które miały badać grawitacjępole ziemi. W 2006 roku zespół naukowców pod kierownictwem Ralpha von Frese i Laramie Potts przeanalizował szczegółowo pomiary ziemskiego pola grawitacyjnego uzyskane z satelitów GRACE i potwierdził założenie naukowców z lat 60. obszar gigantycznej astroblemy. Według zaktualizowanych danych jego średnica wynosi 480 km.
Astrobleme – krater uderzeniowy – depresja,pojawił się na powierzchni ciała niebieskiego podczas upadku mniejszego ciała. Duży krater uderzeniowy na powierzchni Ziemi nazywany jest astroblemem. Samo wydarzenie jest czasami nazywane uderzeniem lub zdarzeniem uderzeniowym. Na Ziemi odkryto około 150 astroblemów.
Eksperyment odzyskiwania grawitacyjnego iClimate (GRACE) była wspólną misją NASA i Niemieckiego Centrum Lotnictwa Kosmicznego, która trwała od marca 2002 r. do października 2017 r. Mierząc anomalie grawitacyjne, zespół GRACE pokazał, jak masa jest rozłożona na planecie i jak zmienia się w czasie.
Nowe szczegóły 2018 dotyczące pola grawitacyjnegoWschodnia Antarktyda, uzyskana przez misję Gravity Recovery and Climate Experiment (GRACE), ujawniła zauważalną anomalię dodatniej grawitacji w otwartym powietrzu nad zakopaną niecką o średnicy około 500 kilometrów, pośrodku Antarktydy w północnej części Ziemi Wilkesa.
Porównanie rozmiarów dużych kraterów w Układzie Słonecznym. Krater Ziemi Wilkesa `8212; trzeci od lewej. Zdjęcie dzięki uprzejmości Uniwersytetu Stanowego Ohio.
Niezwykłe połączenie geologiczne iAnomalie geofizyczne na Ziemi Wilkesa na Antarktydzie jasno pokazują, że te cechy mogą być spowodowane superszybkim uderzeniem ciała pozaziemskiego.
Oto niektóre z tych oczywistych dowodów:
- Ujemna anomalia grawitacyjna (niezwykła, odbiegająca od regularnej manifestacji pola grawitacyjnego dowolnego obiektu)
- Widoczne deformacje strukturalne: profile basenów w pokrywie lodowej i topografia subglacjalna,
- Obecność brzegów, struktur przypominających krawędzie kraterów uderzeniowych na Ziemi, Księżycu, Marsie i Merkurym,
- Zgodność między rozmiarami morfologicznymi icechy i rozmiary kraterów uderzeniowych na Ziemi, Księżycu, Marsie i Merkurym, a mianowicie szerokość krawędzi krateru, wysokość krawędzi krateru, głębokość krateru i średnice krateru.
Satelita NASA wykrywa „anomalię grawitacyjną”Szeroki na 300 mil pod lodami Antarktydy, co odpowiada uderzeniu gigantycznej asteroidy i strumieni wulkanicznych syberyjskich pułapek, które trwały około dwóch milionów lat i pokryły masowe wymieranie permsko-triasowe, które miało miejsce od 251 do 250 milionów lat temu. Szacuje się, że krater uderzeniowy jest prawie trzy razy większy od krateru Chicxulub z końca epoki dinozaurów (na zdjęciu powyżej) i prawdopodobnie powstał przed formacją kredową na wschodnim wybrzeżu Antarktydy.
Wielkie wyginięcie
Niektórzy badacze uważają, że anomaliamogą być pozostałościami gigantycznej asteroidy znacznie większej niż asteroida, która mogła zabić dinozaury. Są pewni, że to właśnie ta asteroida spowodowała wyginięcie permsko-triasowe (nieformalnie po angielsku nazywa się to „Wielkim Wyginięciem”), które zabiło 96% stworzeń morskich na Ziemi i do 70% organizmów lądowych.
Ten poncz Wilkes Earth to znacznie więcej niż poncz,zabijając dinozaury, co prawdopodobnie spowodowałoby wówczas katastrofalne szkody. Wszystkie zmiany środowiskowe, które wynikałyby z narażenia, stworzyłyby bardzo żrące środowisko, które było naprawdę trudne do zniesienia. Dlatego logiczne jest, że w tamtym czasie wymarło wiele istnień ludzkich.
Ralph von Frese był profesorem nauk geologicznych na Uniwersytecie Stanowym Ohio, kiedy odkrył krater.
Jednak później chińscy naukowcy znaleźli dowodyfakt, że wymieranie permu, największa katastrofa w historii Ziemi, nastąpiła „w momentach” według standardów geologicznych, w ciągu tysięcy lat. Ich odkrycia zostały zaprezentowane w czasopiśmie GSA Bulletin.
Существуют свидетельства того, что в это время в duże ilości dwutlenku węgla i metanu zostały uwolnione do atmosfery i oceanów, radykalnie zmieniając klimat i sprawiając, że Ziemia jest wyjątkowo gorąca i sucha. Jak pokazują badania rosyjskich geologów, emisje te dotarły na powierzchnię planety na terytorium Syberii Wschodniej, w pobliżu płaskowyżów Putorana i Norylsk, gdzie około 252 miliony lat temu miały miejsce najsilniejsze wylania magmy.
Większość dzisiejszych naukowców jest przekonana, że te wylewy lawy miały związek z wyginięciem zwierząt, ale dokładny mechanizm ich działania na klimat i ekosystemy Ziemi wciąż jest przedmiotem kontrowersji.
Co naukowcy odkryli pod warstwą lodu
Naukowcy wykorzystali fluktuacje grawitacyjne,zmierzony przez satelity NASA GRACE, aby zajrzeć pod lodową powierzchnię Antarktydy, i odkrył szeroki na 320 km czop materiału płaszcza - koncentrację masy lub "maskonę" w języku geologicznym.
Maskony są planetarnym odpowiednikiem uderzenia w głowę.Tworzą się tam, gdzie duże obiekty zderzają się z powierzchnią planety. Przy uderzeniu gęstsza warstwa płaszcza odbija się od pokrywającej ją skorupy, która utrzymuje ją na miejscu pod kraterem.
Jest to region litosfery planety lub naturalnysatelita powodujący dodatnie anomalie grawitacyjne. Najbardziej znane są maskony księżycowe, które zostały odkryte i zlokalizowane w wyniku zakłóceń w ruchach sztucznych satelitów Księżyca. Najczęściej maskony znajdują się pod morzami księżycowymi, które mają zaokrąglony kształt.
Kiedy naukowcy narzucili swoją grawitacjęNa obrazach z radaru lotniczego gruntu pod lodem odkryli, że maskona była idealnie wyśrodkowana w okrągłym grzbiecie o szerokości około 482 km - kraterze wystarczająco dużym, aby pomieścić Ohio.
Sam projekt kalenicy niczego nie dowodzi. Ale dla naukowców dodanie maskona uzupełnia jego teorię o spadającym meteorycie.
Gdybym zobaczył ten sam sygnał maskiKsiężyca, spodziewałbym się zobaczyć wokół niego krater. Księżyc ma co najmniej 20 kraterów uderzeniowych tej wielkości lub większych, więc nie jest zaskakujące znalezienie ich tutaj. Aktywna geologia Ziemi prawdopodobnie oczyściła jej powierzchnię z wielu inni.
Ralpha von Frese’a
Jednak później naukowcy uznali, że tak„sygnały” otwarty na interpretację. Nawet przy pomocy pomiarów radarowych i grawimetrycznych naukowcy dopiero zaczynają rozumieć, co dzieje się wewnątrz planety. Jednakże von Frese powiedział, że okoliczności związane z sygnałami radarowymi i maskami potwierdzają ich interpretację.
Aby oszacować, kiedy doszło do zderzenia, naukowcy wzięli wskazówkę z faktu, że maskotka jest nadal widoczna.
Na Księżycu możemy zobaczyć kratery i obserwowaćmaskonowie. Haczyk polega na tym, że znalezienie maskonów na Ziemi jest prawie niemożliwe, ponieważ planeta jest aktywna geologicznie. Wnętrze zostaje ostatecznie przebudowane, a maskony znikają. Jako przykład naukowcy przytaczają krater Vredefort w Afryce Południowej, który kiedyś musiał mieć maskonę, ale teraz nie widać żadnych dowodów.
Na podstawie wiedzy naukowcówgeologicznej historii regionu, maskona Wilkes Land powstała niedawno, według standardów geologicznych, prawdopodobnie około 250 milionów lat temu. Ralph von Frese jest pewien, że za pół miliarda lat maskona Ziemi Wilkesa również prawdopodobnie zniknie.
Jaki jest wynik finansowy?
Niektórzy naukowcy są pewni, że w głębinach AntarktydyW obszarze Ziemi Wilkesa ukryta jest asteroida klasy M, czyli składająca się głównie z metali. To on może zmienić nasze rozumienie życia w kosmosie.
Jednak obecnie nie ma możliwości sprawdzenia tegohipoteza. Koszt wyprawy i wiercenia lodu o takiej grubości wymaga ogromnych nakładów finansowych. Krater leży pod pokrywą lodową Antarktyki, co uniemożliwia bezpośrednie obserwacje. Jednak nawet ostateczne istnienie gigantycznego krateru uderzeniowego dwukrotnie większego od krateru Chicxulub pochodzenia pozaziemskiego na Półwyspie Jukatan, 1,6 km pod Ziemią Wilkesa na Antarktydzie Wschodniej, pozostaje kontrowersyjne. Pomimo wielu badań Ziemia Wilkesa pozostaje dla naukowców najbardziej niezbadanym i pociągającym terytorium.
Czytaj także
Ostatni szelf lodowy w Kanadzie zapadł się do oceanu. Stracił 40% w dwa dni
Zobacz, co następca Hubble'a może zobaczyć w kosmosie. Przegląd teleskopu Webb
Rosja otworzyła loty z wieloma krajami. Jak bezpiecznie jest tam latać?