Naukowcy zauważyli, że na świecie istnieje już niezawodny system pomiaru czasu. Jednak ona
Zauważyli, że przy synchronizacji czasu istniejedwa duże problemy. Pierwszym z nich jest utrzymywanie dokładnego zegarka przez długi czas. Współczesne zegary w większości działają na rytmicznych wibracjach kryształów kwarcu, ale nie można ich porównywać do zegarów atomowych. Dzięki tym pomiarom atomowym najnowsze zegary atomowe spóźniają się tylko o sekundę na każde dziesięć milionów lat.
Ale drugie, jeszcze trudniejsze zadanie w chronometrii- synchronizacja wszystkich zegarów na całym świecie. Na przykład zegary na pokładach satelitów na orbicie muszą być regularnie kalibrowane względem naziemnych zegarów atomowych, aby działały konsekwentnie. Właśnie ten problem z synchronizacją profesor Hiroyuki Tanaka z Uniwersytetu Tokijskiego ma nadzieję rozwiązać za pomocą nowej metody.
Tanaka nazwał nową metodę CTS (Cosmic Time)system). Opiera się na czujnikach, które wykrywają cząstki pozostawione po zderzeniu promieni kosmicznych z ziemską atmosferą. Promienie kosmiczne rozpraszają się na wysokości około 15 km, powodując strumień cząstek, z których część dociera do ziemi, w tym mionów poruszających się z prędkością bliską prędkości światła. Urządzenia CTS w wielu lokalizacjach mogą wykrywać te miony i używać ich do wzajemnej synchronizacji. Każdy strumień mionów jest unikalny, co pozwala urządzeniom CTS na identyfikację pojedynczego zdarzenia i synchronizację ze sobą na podstawie tego zdarzenia.
Miony penetrują skały i wodę, więc teUrządzenia będą pracować wewnątrz budynków, na łodziach podwodnych i w podziemnych tunelach kolejowych. „Współczesna synchronizacja ma wiele „martwych stref”; na obszarach górskich i pod wodą CTS może wypełnić te i inne luki. A ponieważ są to sygnały pochodzenia naturalnego, nie można w nie ingerować ani hakować, tak jak w przypadku sztucznych sygnałów GPS” – zauważa naukowiec.
Czytaj więcej
Amerykański satelita „widział” niezwykłą wiadomość z Ziemi
Opublikowane wideo z rakiety, która została wystrzelona z eksperymentalnego akceleratora
Potwór w centrum naszej Galaktyki: spójrz na zdjęcie czarnej dziury w Drodze Mlecznej