Naukowcy zauważyli, że niektóre asteroidy trojańskie Neptuna mają kolor ciemnoczerwony. Ich kolor
„W naszej nowej pracy zwiększyliśmy się ponad dwukrotniepróbkę trojanów Neptuna badaną za pomocą dużych teleskopów” – wyjaśnia Bryce Bolin, astronom z NASA Goddard Space Flight Center i główny autor badania. Naukowcy dokonali syntezy danych zebranych przez cztery teleskopy – teleskop Obserwatorium Palomar w Kalifornii, teleskopy Gemini North i South na Hawajach i w Chile oraz Teleskop Kecka na Hawajach – w ciągu dwóch lat. Naukowcy wyśledzili 18 trojanów Neptuna i przeanalizowali ich kolor. Odkryli, że większość z nich była znacznie bardziej czerwona niż większość asteroid. Cztery z nich miały bogatą czerwono-malinową barwę.
Wskazuje na to czerwono-karmazynowy kolorNaukowcy wyjaśniają, że trojany Neptuna są bogate w lotne związki, takie jak amoniak i metanol. Lód wytworzony z tych substancji chemicznych jest bardzo wrażliwy na ciepło i szybko zamienia się w gaz pod wpływem wystarczającego promieniowania słonecznego. Dlatego astronomowie uważają, że asteroidy znajdujące się bliżej gwiazdy będą jaśniejsze; ich amoniak i metanol już odparowały. Naukowcy doszli do wniosku, że niektóre z najbardziej czerwonych asteroid Neptuna powstały jeszcze dalej od gwiazdy w początkach Układu Słonecznego, zanim migrowały do wewnątrz i wylądowały na orbicie planety.
Trojany to chmura asteroid,którego orbita wokół Słońca jest równoległa do orbity Neptuna. Można je znaleźć w stabilnych grawitacyjnie punktach pomiędzy planetą gazową a Słońcem lub pomiędzy Neptunem a planetą karłowatą Pluton. Po raz pierwszy odkryto je w 2001 roku; do chwili obecnej opisano mniej niż 50 takich ciał skalistych.
Wielokanałowe obrazy trojanów neptunowych2015 VW165, 2014 QO441, 2014 YB92 i 2014 SC374 zrobione 200-calowymi teleskopami Palomar, Gemini i Keck. Zobacz w pełnej rozdzielczości pod linkiem. Zdjęcie: Bryce Bolin
Powodem nie jest to, że trojany Neptuna są rzadkie. Согласно данным НАСА, их трудно обнаружить из-за небольшого размера и дальнего расстояния. Их диаметр, как правило, составляет от 50 до 100 км и вращаются космические камни на расстоянии 4,5 млрд км от Солнца. До недавнего исследования астрономы изучили лишь дюжину таких астероидов.
Czytaj więcej:
Okazało się, że fotosynteza nie przebiega tak, jak myśleli naukowcy. Teraz chcą go zhakować
Odległa galaktyka radiowa okazała się czarną dziurą, która jest skierowana bezpośrednio na Ziemię
Znaleziono sposób na zmniejszenie masy ciała i poziomu cukru we krwi. Naukowcy obiecują efekt operacji
Okładka: Pas planetoid, grafika autorstwa ESO/M. Kornmesser
</ p>