Standardy piękna fizycznego w różnych kulturach
Historia pokazuje, że wzory, "standardy" piękna, są bardzo
W starożytnej Grecji i starożytnym Rzymie standardy męskiego i kobiecego piękna były praktycznie nie do odróżnienia od standardów z początku XX wieku, wieku rozwoju ruchu olimpijskiego.
W średniowieczu można zauważyć modę na bladość i szczupłość, ale w epoce baroku pojawia się moda na otyłość (np. Na obrazach Rubensa) i na potencjalną płodność.
- Czasy prehistoryczne
Pod koniec ubiegłego roku międzynarodowa grupaNaukowcy odkryli, że paleolityczne Wenus - małe kamienne figurki w wieku od 14 do 38 tysięcy lat - nie są, jak wcześniej sądzono, symbolem bogini matki i płodności, ale wyobrażeniami starożytnych ludzi o pięknie i idealnej kobiecej sylwetce.
Potwierdzeniem tej hipotezy jest fakt, że najgrubsze figurki znajdowano najbliżej lodowców, gdzie pożywienia było mniej i było bardzo trudne do zdobycia.
XXI wiek:
- Standardy kobiecego piękna
Obecnie trwa „haute couture”reklamują standard kobiecej urody jako wyjątkowo chudy, bardzo wysoki z bardzo wąską talią i długimi nogami. Kobieta powinna mieć zgrabną sylwetkę, fotogeniczność i mieć słynne parametry 90-60-90.
W Rosji
W 2011 roku pracownicy Południowego Uniwersytetu Federalnego po raz pierwszy przeprowadzili badanie istoty kobiecego piękna.Uczestnicy badania zostali poproszeni o udzielenie odpowiedzi na pytania o to, czy mają ideał pięknej kobiety i kogo uważają zajego ideału.
W wyniku badania okazało się, że dla większości respondentów piękno maOkoło 30% wskazało na zbiorowy wizerunek pięknej kobiety, stworzony pod wpływem modelek powielanych w telewizji.
Audrey Hepburn, Marilyn Monroe i Angelina Jolie były wymieniane częściej niż inne.
Opisując standard kobiecej urody, duża część badanych opisywała ją jako szczupłą, z długimi włosami i dużymi oczami.Kobiety zwróciły uwagę na tak ważne czynniki, jak zewnętrzna schludność i pielęgnacja, a także schludność.
Analizując fotografie znanych osób nazwanych ideałem piękna, wyłonił się następujący obraz: jest to brunetka o dużych, jasnych, wyrazistych oczach, średniej budowie ciała i proporcjonalnej sylwetce.
Piękno i hormony
Jednak preferencje kobiet zmieniają się dość szybko, zauważają brytyjscy naukowcy.poziom hormonów płciowych, który zmienia się w zależności od faz cyklu miesiączkowego.
Tak więc podczas owulacji płeć piękna przypomina bardziej partnerów o bardzo męskich rysach twarzy - dużym podbródku, ciężkiej szczęce i szerokim czole.
Jednak inne badania tego nie potwierdzająwnioski. W eksperymencie naukowców z University of Glasgow uczestnicy generalnie uważali również męskie twarze za bardziej atrakcyjne, ale nie korelowało to z ich poziomem hormonów.
Jest jeszcze jedna koncepcja w teorii ewolucji, która pomagaaby zrozumieć, dlaczego mamy poczucie piękna.Idea "przemieszczenia sensorycznego" lub "napędu sensorycznego".
Po pierwsze, żywa istota musi przetrwać i pozostawić potomstwo, więc nasza percepcja musi być selektywna – najszybszy sposób na wydobycie z otaczającego nas świata informacji, których potrzebujemy, aby przetrwać i rozmnażać się.
Gdyby nasza percepcja była wszechogarniająca, obiektywna i nieselektywna, wymagałoby to bardzo dużych zasobów naszego ciała i ostatecznie byłoby nieskuteczne.
Proporcjonalność
Aleksander Markow, znany rosyjski biolog i popularyzator nauki, powiedział, że bardzo wiarygodny "wskaźnik"Im bardziej symetryczne ciało i twarz, tym zdrowszy i silniejszy osobnik oraz tym mniej szkodliwych mutacji znajduje się w jego genomie.
Symetria jest na ogół najważniejszym czynnikiem, który decyduje o tym, czy dana osoba jest piękna, czy nie, o czym świadczyLiczne eksperymenty.
Prawdopodobnie dlatego lubimy przedmiotyprawidłowy kształt i uważamy je za piękne, a zwłaszcza jeśli ich symetria jest wystarczająco umiejętna, złożona i nieco niedoskonała - na przykład płatki śniegu. I właśnie symetria jest oczywiście jednym z głównych motywów sztuk wizualnych.
Jak wpływa na środowisko?
Zmiana poglądów na temat piękna fizycznego nie zależy od hormonów, ale od czynników zewnętrznych, w tym rodzaju ludzi wokół nas - mówią naukowcy z University of Sydney (Australia).
W swoim eksperymencie kobiety oceniały na podstawie zdjęcia atrakcyjność 60 mężczyzn. Każdy z nich pozostawał na ekranie tylko przez jedną trzecią sekundy iw tym czasie uczestnik decydował, czy lubi tę osobę, czy nie.
W rezultacie okazało się:Badani uważają mężczyznę na zdjęciu za atrakcyjnego, jeśli podobało im się również poprzednie zdjęcie. I odwrotnie, jeśli zdjęcie nie wydawało się zbyt atrakcyjne, wtedy następne zdjęcie było bardziej prawdopodobne, że ocenili negatywnie. Innymi słowy, postrzeganie piękna przez uczestników zmieniało się właściwie co trzy sekundy.
Neuroestetyka
Neuroestetyka to nauka na przecięciu psychologii poznawczej, neuronauki i estetyki .Jego głównym zadaniem jest zrozumienie, w jaki sposób mózg postrzega dzieła sztuki, czym jest piękno z naukowego punktu widzenia.
Termin został wymyślony przez Semira Zeki, profesora z University College London, brytyjskiego neuronaukowca. Stało się to dopiero w 2002 roku. Okazuje się, że nauka jest naprawdę młoda.
Profesor wykorzystał technologię neuroobrazowania, aby dowiedzieć się, które części mózgu reagująSkazani dowiedzieli się, że ten proces ma miejsceGdzie dana osoba ocenia atrakcyjność innych ludzi.
Eksperyment był następujący.Kilkadziesiąt osób obejrzało obrazy Sandro Botticellego, Claude'a Moneta, Johna Constable'a, Rembrandta, Leonarda da Vinci i Paula Cezanne'a. W tym momencie ich mózgi zostały zeskanowane za pomocą MRI (obrazowanie metodą rezonansu magnetycznego).
Zeki i jego koledzy odkryli, że estetyczna reakcja na słuchanie pięknej muzyki, kontemplowanie przyjemnych obrazów i ocenianie atrakcyjności ludzi występuje w tych samych obszarach.
Sam Zeki porównał artystę do neurologa. narzędzia wizualne, które pozwalają zaimponować widzowi, zbadać możliwości ludzkiego mózgu i percepcji (tj. odbicia rzeczywistości przez zmysły).
Czytaj więcej
Najbardziej burzowe miejsce na Ziemi: dlaczego Drake Passage to najniebezpieczniejsza trasa na Antarktydę
Nowy związek uranu bije rekord pod względem anomalnego przewodnictwa
Mars Express pomógł dowiedzieć się, gdzie i jak woda zniknęła z Czerwonej Planety