Konfiguracja przestrzeni w pobliżu czarnych dziur może być tak złożona, że promienie świetlne są załamywane
Opisał wygląd „bliźniaków” grawitacyjnieobiekty soczewkowane przy użyciu nowoczesnej aparatury matematycznej. Student próbował zrozumieć cechy przestrzeni wokół czarnych dziur, gdzie występuje tak silne zakrzywienie tkanki przestrzennej, że promienie świetlne odchylają się od swojego toru.
Jak wiadomo, w rejonie horyzontu zdarzeń czernidziury, trajektoria fotonów może zmieniać się tak bardzo, że kilkakrotnie przelatują wokół supermasywnego obiektu. W rezultacie, jeśli zaobserwujesz czarną dziurę na tle jakiegoś odległego obiektu, możesz zobaczyć kilka jej zniekształconych wersji.
Światło z galaktyki tła owija się wokółczarna dziura coraz więcej razy, im bliżej dziury się zbliża i dlatego widzimy tę samą galaktykę w kilku kierunkach (dzięki uprzejmości Petera Laursena).
Matematyczny opis grawitacjiSoczewkowanie, wprowadzone przez Alberta Sneppena, wyjaśnia dokładnie, w jaki sposób powstają takie „dublety” soczewkowanych obiektów. Dowiedział się, w jaki sposób prawa grawitacji i zasady istnienia czarnych dziur determinują cechy efektu soczewkowania. Warto dodać, że naukowiec opisał ponadto soczewkowanie generowane nie przez zwykłe, ale przez wirujące czarne dziury.
Dawno, dawno temu niekończące się obrazy się zamykałydo czarnej dziury może stać się narzędziem do badania nie tylko fizyki czasoprzestrzeni czarnej dziury, ale także obiektów za nią – powtarzając się w nieskończonych odbiciach.
Czytaj więcej
Mgławice, komety i gwiezdne żłobki: pokazuje najlepszą astrofotografię roku
Zmiany orbity Ziemi przyczyniły się do powstania złożonego życia na planecie
Dane z satelitów szpiegowskich pomogły ustalić przyczynę topnienia lodowców w Azji