Naukowcy z Politechniki Duńskiej wykorzystali dane zebrane przez europejskiego satelitę
Dźwięk ziemskiego pola magnetycznego. Dźwięk: ESA
Ziemskie pole magnetyczne jest złożone idynamiczna „bańka”, która chroni naszą planetę przed promieniowaniem kosmicznym i naładowanymi cząstkami przenoszonymi przez wiatr słoneczny. Kiedy cząstki te zderzają się z atomami i cząsteczkami - głównie tlenem i azotem - w górnych warstwach atmosfery, część energii jest przekształcana w niebiesko-zielone światło, które jest charakterystyczne dla zórz polarnych.
Pole magnetyczne jest utworzone przez „ocean” przegrzanych,obracające się płynne żelazo, które tworzy zewnętrzne jądro, znajdujące się na głębokości 3 tys. km pod powierzchnią planety. Działając jak obracający się przewodnik w dynamie, wytwarza prądy elektryczne, które z kolei generują stale zmieniające się pole elektromagnetyczne.
Trzy satelity Swarm wystrzelone w 2013 rsłużą do dokładnego zrozumienia, w jaki sposób generowane jest nasze pole magnetyczne, poprzez dokładny pomiar sygnałów magnetycznych, które pochodzą nie tylko z jądra Ziemi, ale także z płaszcza, skorupy i oceanów, a także z jonosfery i magnetosfery.
Wyniki satelitarnych obserwacji pola magnetycznego Ziemi w litosferze. Zdjęcie: DTU, ESA
Naukowcy wykorzystali dane z satelitów ESARój, a także z innych źródeł, do przekształcania fal elektromagnetycznych w dźwięk. Powstała kompozycja pokazuje, jak pole magnetyczne Ziemi „brzmi” podczas burzy.
Oprócz nagrania opublikowanego w domenie publicznej,Naukowcy stworzyli także pełnoprawną instalację w Kopenhadze. Zakopali ponad 30 głośników na placu Solbjerg w centrum stolicy Danii. Każdy z mówców reprezentował swoje miejsce na Ziemi, a całość kompozycji dopełnia wizualna demonstracja pola magnetycznego. Ekspozycja będzie prezentowana o godz. 8:00, 13:00 i 19:00 do 30 października.
Czytaj więcej:
Zhakowany sygnał Starlink, który ma być używany jako alternatywa dla GPS
NASA ujawniła pochodzenie Haumei - najbardziej tajemniczej planety w Układzie Słonecznym
Fizycy łamią standardową granicę kwantową za pomocą „horroru kwantowego”