Spośród 23 analizowanych próbek potencjalnie reprezentujących wczesnego Homo z Republiki Południowej Afryki, pomiędzy 2,5 a 1,4
Dr Renault Joannes-Boyo użył specjalnegoWyposażenie kampusu Southern Cross University w Lismore do określania wzorców karmienia piersią na podstawie analizy geochemicznej skamieniałości zębów.
Wyniki te podkreślają znaczenie prawidłowegoidentyfikacja taksonu, do którego należy skamielina. W przeciwnym razie każde nieprawidłowe przypisanie do rodzaju Homo doprowadzi do całkowitej błędnej interpretacji aspektów paleobiologicznych, takich jak na przykład zachowanie żywieniowe, interakcje ekologiczne, paleoróżnorodność homininów, adaptacje i relacje ewolucyjne.
Przeprowadzone badania opierają się na:geometryczna analiza morfometryczna połączenia szkliwo-zębina, wewnętrznej struktury zębów, która jest wiarygodnym wskaźnikiem taksonomicznym do rozróżniania gatunków homininów do poziomu podgatunków.
„Wspaniale jest, gdy nowe metody takie jakmikrotomografia pozwala nam wydobyć nowe i cenne informacje ze skamielin, które od dziesięcioleci są przechowywane w naszych kolekcjach” – powiedział profesor Matthew Skinner z University of Kent.
W rezultacie wśród 23 rzekomych okazówHomo, tylko cztery z nich (SK 27, SK 847, SKX 21204 i Sts 9) są statystycznie sklasyfikowane jako Homo, podczas gdy pozostałe trzy zachowują bardziej prymitywne cechy (StW 80-81, SE 1508 i StW 669) są również prawdopodobnie ludzkie.
Wszystkie inne okazy to raczej Australopithecus lub Paranthropus.
Żuchwa SK15
Jedna z najbardziej emblematycznych pozostałościPaleoantropologia południowoafrykańska to żuchwa SK 15 (ryc.), którą od dziesięcioleci przypisywano Homo erectus, a badanie to wykazało, że najprawdopodobniej jest ona spokrewniona z Parantropusem.
„Te ilościowe analizy postaci związkuEmalia i zębina pozwoliły nam na obiektywną ponowną ocenę taksonomii wielu domniemanych okazów Homo, a także ujawniły więcej paleoróżnorodności homininów niż wcześniej sądzono” – powiedział dr Clement Zanolli, badacz CNRS z Uniwersytetu w Bordeaux.
Analiza geochemiczna i mapowanie pierwiastkówprzeprowadzono również na dwóch domniemanych wczesnych okazach Homo z południowej Afryki. Wykazano, że obydwa z większym prawdopodobieństwem reprezentują australopiteka (SKX 268) i parantropusa (KB 5223) przy użyciu geometrycznej analizy morfometrycznej i, co ciekawe, sygnał geochemiczny potwierdza te wyniki.
W szczególności SKX 268 wykazuje sygnał odsadzenia porównywalny do tego, który odnotowano u Australopithecus i inny od tego, który znamy u Homo.
„Zachowania laktacyjne wczesnych hominidów, którepostrzegana jako uniwersalna cecha adaptacyjna umożliwiająca przetrwanie w złożonych niszach ekologicznych, może być jedną z kluczowych cech odróżniających Homo od innych hominidów” – powiedział dr Renaud Joannes-Boyo z Uniwersytetu Krzyża Południa.
W południowej Afryce wczesne szczątki Homo zostały znalezione w kilku miejscach (Sterkfontein, Swartkrans, Kromdraai, Drimolen), pochodzą one od 2,5 do 1,4 miliona lat temu.
Czytaj więcej:
Najstarsza misja Voyager 1 ma dziwną usterkę, której nie można naprawić
Teleskop Jamesa Webba wykonał pierwsze zdjęcie Jowisza: pokazuje jednocześnie 9 ruchomych celów
Naukowcy znaleźli „puszkę Pandory” w trzewiach Ziemi: energia stamtąd zasila życie na planecie
</ p>