Autorzy szczegółowo zbadali skamieniałe kości oczne szkieletu i odkryli, że sowa była aktywna w dzień, a nie w nocy.
Prawie cały szkielet zachował się w skamieniałości, odczubek czaszki do kości ogonowej. Pozostają również części ciała, które rzadko występują jako skamieniałości: kości aparatu artykulacyjnego, kość gnykowa, tchawica, rzepka, ścięgna, a nawet resztki ostatniego zjedzonego pokarmu.
Ten wymarły gatunek jest pierwszym dowodemfakt, że starożytna sowa prowadziła dobowy tryb życia. Naukowcy nazwali gatunek Miosurnia diurna od innego blisko spokrewnionego gatunku żyjącego obecnie na Ziemi, jastrzębia zwyczajnego (Surnia ulula). Cechy czaszki i szkieletu, w tym duży guzek w części kości policzkowej tuż za okiem, wskazują, że Miosurnia należy do globalnej grupy sów Surniini. Zaczęli prowadzić codzienny tryb życia miliony lat temu.
Oczy sowy są zaskakująco dobrze zachowane, więc możemy zrozumieć, że wolała spać w nocy i nie spać w ciągu dnia.
Lee, lekarz i pierwszy autor badania
Czytaj więcej
Istnieje „piąty element”: nowy eksperyment potwierdzi, że informacja jest istotna
Znaleziono szczątki uchodźców politycznych z czasów średniowiecza: uznano ich za ofiary zarazy
Grzyb morski przetwarza plastik w dwa tygodnie