Smartfony z elastycznymi ekranami są już w sprzedaży. Czym takie rozwiązania przewyższają konwencjonalne wyświetlacze?
Dziś na rynku można znaleźć laptopy, zegarki,smartfony i inne urządzenia z elastycznymi ekranami. Co więcej, pierwsze eksperymenty nad stworzeniem takich elastycznych obiektów rozpoczęły się w XX wieku: przeprowadził je PARC (oddział Xeroxa), jednak starał się opracować elastyczny papier elektroniczny. W 1989 roku wynalazca Nicholas Sheridan postanowił stworzyć elastyczne ekrany do telefonów, aw 2003 roku Xerox próbował wprowadzić tę technologię na rynek, ale jej koszt był zbyt wysoki.
Następnie HP próbował produkować takie wyświetlacze.Jednocześnie w 2010 roku stało się jasne, że takie ekrany są zbyt masywne w porównaniu ze szkłem. W tym samym roku Samsung zaprezentował kolorowy, elastyczny wyświetlacz. Ale nigdy nie stał się popularny.
Elastyczne ekrany tworzone są w oparciu o technologię OLED(organiczne diody elektroluminescencyjne) lub AMOLED (diody elektroluminescencyjne z aktywną matrycą). Takie wyświetlacze nie wymagają podświetlenia, a zamiast szkła są `` kilka warstw folii z tworzywa sztucznego.
Jakie są zalety i wady takich wyświetlaczy?Zaletami są stylowy wygląd, kompaktowość i możliwość transformacji. Ponadto takiego ekranu nie da się zepsuć, a w przyszłości – kiedy technologia się rozwinie i rozpowszechni ─ nie będzie to dużo kosztować.
Ale jest też wiele wad.Na przykład takie ekrany nie mogą chronić obudowy przed wpływami zewnętrznymi, występuje ograniczenie liczby zgięć, zużywają dużo energii, często miejsce zginania ulega deformacji, a mechanizm się zużywa. Cóż, cena gadżetów z takim wyświetlaczem jest wciąż dość wysoka.
Źródło: Naukowa Rosja