Naukowcy postanowili poznać dokładny harmonogram rozwoju Księżyca, zwracając szczególną uwagę na basen Bieguna Południowego – Aitken
Najstarszy, najgłębszy i największy krater na Księżycupowstał w wyniku potężnego uderzenia około 4,3 miliarda lat temu, na początku historii satelity Ziemi. Jego kształt i skład mogą dać naukowcom wyobrażenie o tym, jak wyglądał wówczas księżyc.
Modelowanie pokazuje, że wpływto spowodowało, że SPA było wystarczająco mocne, aby wyrzucić materiały z wczesnego płaszcza Księżyca. Symulowany wzór rozbłysku odpowiada bogatym w tor regionom powierzchni Księżyca. Naukowcy stawiają hipotezę, że ten wyrzucony materiał stanowi „odpad” wczesnego stopionego płaszcza. Kiedy wczesny ocean magmy na Księżycu ostygł, minerały i pierwiastki wykrystalizowały i albo uniosły się, by stać się częścią skorupy, albo zatonęły, by stać się częścią niższego płaszcza. Później w tym procesie tor i inne gęste, niekompatybilne pierwiastki pozostawały w osadach wciśniętych między skorupę a płaszcz.
Aby wyjaśnić ostrą różnicę między wartością near ipo drugiej stronie księżyca wczesne teorie sugerowały, że szumowiny toru znajdowano tylko po bliższej stronie. Jednak nowe wyniki pokazują, że substancje te zostały wyrzucone przez cios w plecy. Ta obserwacja sugeruje, że podczas zderzenia materiał bogaty w tor był rozprowadzany po całym satelicie i jeszcze nie migrował na bliższą stronę ani nie zszedł do rdzenia. Dzieje się to zwykle pod koniec procesu krystalizacji płaszcza ze względu na jego dużą gęstość.
Pokazano tutaj zmierzone stężenia toruLunar Prospector w rozległym basenie bieguna południowego-Aitken po drugiej stronie Księżyca, który pokazuje, jak materiał płaszcza wyrzucony w wyniku uderzenia około 4,3 miliarda lat temu rozprzestrzenia się teraz na powierzchni. Cieplejsze kolory reprezentują wyższe stężenia; kontury są nanoszone w odstępach 0,5 ppm. Zdjęcie: Daniel P. Moriarty III.
W przeciwieństwie do wyrzuconych materiałów rasastopiony w wyniku ekspozycji na SPA, nie zawiera dużej ilości toru. Jego brak w stopie wskazuje, że wczesny płaszcz miał oddzielne warstwy: warstwę bogatą w tor tuż pod skorupą i drugą warstwę pod nią.
Czytaj więcej
Nieznane zwierzęta przypominające gąbki znalezione w lodzie Antarktydy
Półka Brunt na Antarktydzie zapada się z prędkością 5 metrów dziennie
Aborcja i nauka: co stanie się z dziećmi, które będą rodzić