Naukowcy odtworzyli historię ostatniego dużego szelfu lodowego na Antarktydzie

Naukowcy po raz pierwszy wykorzystali zapisy geologiczne do zrekonstruowania historii lodowca szelfowego Larsen C

Antarktyda.Masa lodowa jest największą pozostałością po lodowcu Larsena, który zaczął się rozpadać w latach 90. XX wieku (Larsen A), a w 2002 r. utracił kolejną część (Larsen B). Nowa rekonstrukcja zapewni wgląd w to, czy pozostały szelf lodowy zapadnie się w przyszłości.

W ciągu ostatnich 25 lat kilkaszelfów lodowych regionu. Ich kolejność wzdłuż wschodniej części Półwyspu Antarktycznego związana jest ze wzrostem temperatury atmosferycznej w ciągu ostatnich 50 lat. Nasiliły się również ciepłe prądy oceaniczne, osłabiając lodowe szelfy regionu.

W nowym badaniu naukowcy odkryli, w jaki sposób największy pozostały szelf lodowy na Półwyspie Antarktycznym pozostał stabilny przez ostatnie 10 000 lat.

W 2011 roku naukowcy zebrali rdzenie osadów dennychspod Lodowca Szelfowego Larsena S. Później wskaźniki połączono z danymi o rdzeniach osadów wydobytych na szelfie dziesięć lat wcześniej. To z kolei umożliwiło naukowcom zrekonstruowanie pierwszej szczegółowej historii szelfu lodowego. Autorzy pracy doszli do wniosku, że pomimo umiarkowanego wycofania się i zaawansowania frontu lodowego szelfowego, utrzymuje się on w stabilnym stanie przez ostatnie 10 000 lat.

Lodowiec Larsen C i Lodowiec Larsen B były bardziej odpornedo ocieplenia klimatu w przeszłości niż obecnie, a są to dwa powody, jak uważają naukowcy. Były znacznie grubsze, w dodatku ciepło z atmosfery i oceanu nie przenikało tak daleko na południe Ziemi.

Czytaj także

Autonomiczny dron sił zbrojnych USAF Skyborg wykonuje swój pierwszy lot

W Australii znaleziono ogromną ćmę. Jej rozpiętość skrzydeł wynosi 25 cm

Naukowcy zamienili betonowe domy w baterie

Kern to próbka ciała stałego, która reprezentujejest kolumną cylindryczną wybraną do celów badania. W geologii rdzeń to próbka skały wydobyta z odwiertu za pomocą specjalnie zaprojektowanego do tego typu wierceń.