Naukowcy rozumieją, w jaki sposób radionuklidy gromadzą się w rybach po wypadku w Fukushimie

Badania w Japonii przeprowadzono po awarii w elektrowni jądrowej Fukushima-1 w 2011 roku. Następnie materiały radioaktywne

przedostały się w dużych ilościach do gleby i wód,w rezultacie uległy silnemu zanieczyszczeniu. W związku z tym wprowadzono zakaz wędkowania w jeziorach i rzekach. Czas trwania zakazu nie został jeszcze określony. Naukowcy próbują dowiedzieć się, kiedy wykorzystanie zasobów naturalnych na obszarach dotkniętych katastrofami spowodowanymi przez człowieka stanie się bezpieczne. Naukowcy z Japońskiego Narodowego Instytutu Badań nad Środowiskiem, kierowani przez dr Yumiko Ishii, zidentyfikowali czynniki biotyczne i abiotyczne wpływające na akumulację radionuklidów w rybach. Uzyskane informacje pomogły przewidzieć zanieczyszczenie środowiska w Fukushimie i zarządzać nim.

Czas pokaże, czym się one różniąpodstawowe czynniki w różnych ekosystemach. Zespół przeanalizował dane z monitorowania 30 gatunków ryb i organizmów wodnych z pięciu rzek i trzech jezior w rejonie Fukushimy. Badania przeprowadzili od dwóch do czterech lat po awarii w elektrowni jądrowej. W swojej pracy korelowali statystycznie pomiary radiocezu z szeregiem czynników biotycznych i abiotycznych. Radioces, zwłaszcza cez-137, ma długi okres półtrwania – około 30 lat – i jest główną substancją zanieczyszczającą na tym obszarze. Jak wyjaśnia dr Ishii: „Po wypadku w Fukushimie-1 Cez promieniotwórczy stał się główną substancją zanieczyszczającą w regionie, a ryzyko narażenia na jego promieniowanie stało się przedmiotem poważnych obaw”.

Naukowcy wzięli pod uwagę następujące czynniki: charakterystyka ryb - nawyk karmienia, wielkość ciała i siedlisko; chemia wody - zasolenie, całkowity węgiel organiczny i stężenie zawieszonych ciał stałych. Ich analiza wykazała, że ​​czynniki wpływające na poziom radiocezu w organizmach rzecznych niekoniecznie wpływają na jego poziom w organizmach z jeziora. W szczególności stężenie zawieszonych ciał stałych, całkowity węgiel organiczny i zasolenie były znaczącymi czynnikami w rzekach, ale nie w jeziorach. Zwyczaje żywieniowe wpłynęły bardziej na ryby jedzące ryby w jeziorach, ale nie w rzekach; stało się to jasne z faktu, że znaczną biomagnifikację radiocezu (tj. wzrost jego stężenia w miarę przemieszczania się wzdłuż łańcucha pokarmowego) zaobserwowano tylko w jeziorach. Wreszcie wielkość osobnika wpłynęła na ryby żyjące zarówno w jeziorach, jak i rzekach.

W sumie te wyniki na to wskazująCzynniki biotyczne i abiotyczne wpływające na akumulację radionuklidów w rybach są wyraźnie zależne od ekosystemu i różnią się w zależności od jeziora i rzeki. Wyniki tego badania mogą potencjalnie doprowadzić do wdrożenia w przyszłości skuteczniejszych strategii reagowania na katastrofy ekologiczne.