Kiedy niektóre typy gwiazd umierają, gasną w niewiarygodnie potężnej eksplozji znanej jako supernowa.Jeden
Astrofizycy opracowali trójwymiarowe symulacje komputerowe, które odtwarzają supernowe.Sama eksplozja supernowej, a druga wykorzystuje ją jako dane wejściowe do modelu pozostałości po supernowej.
Najnowsze symulacje zespołu koncentrują się na dwóchaspekty supernowych: jak eksplozja zapala się wewnątrz białego karła i jak spalanie rozrywa gwiazdę. Zapłon może rozpocząć się w zaledwie kilku miejscach wewnątrz białego karła lub w wielu punktach jednocześnie. W międzyczasie spalanie może być deflagracją - burzliwym pożarem, który przemieszcza się wolniej niż lokalna prędkość dźwięku - lub może obejmować deflagrację, po której następuje detonacja naddźwiękowa.
Badacze łączą te opcje na różne sposobystworzył cztery modele pozostałości po supernowej. Każdy model ma swoje własne charakterystyczne cechy. Na przykład supernowa z wieloma punktami zapłonu i eksplozją deflagracji utworzyła pozostałość z symetryczną powłoką przesuniętą od środka eksplozji. Z kolei symulacje wykorzystujące wiele punktów zapłonu i detonacji dały w wyniku pozostałość, w której połowa zewnętrznej powłoki była dwukrotnie grubsza niż druga połowa. Pozostałości symulacji deflagracji również wykazały nieoczekiwane „szwy” gęstszego materiału.
Te wyniki pokazują, że najlepszy czaszobaczyć ślad supernowej na jej pozostałości, około 100-300 lat po eksplozji. Ten ślad jest widoczny dłużej w supernowych z mniejszą liczbą punktów zapłonu, a wszystkie pozostałości w symulacji jako całości stały się sferyczne w ciągu 500 lat. Wyniki te pomogą astronomom zinterpretować obserwacje pozostałości po supernowych.
Czytaj także:
Najbardziej burzliwe miejsce na Ziemi: dlaczego Drake Passage to najniebezpieczniejsza droga do Arktyki.
Astrofizycy stworzyli model pierwszych bilionowych części sekundy Wielkiego Wybuchu.
Idealne warunki do powstania życia zostały znalezione na księżycu Saturna.