Supermasywne czarne dziury są od milionów do miliardów razy masywniejsze od Słońca i zwykle znajdują się w ich centrum
W takim przypadku mogą odpoczywaćnie żywią się gazem ani otaczającymi je gwiazdami, a także emitują bardzo mało światła. Jedynym sposobem na ich wykrycie jest oddziaływanie grawitacyjne na gwiazdy i gaz znajdujące się w pobliżu supermasywnej czarnej dziury.
Jednak we wczesnym wszechświecie supermasywna czerńdziury, które dopiero się rozrastały, aktywnie pochłaniały różne materiały i emitowały ogromne ilości promieniowania, przyćmiewając niekiedy całą galaktykę, w której się znajdują.
Nowe badania przeprowadzone przez absolwentkęProfesor astronomii z Uniwersytetu Illinois Colin Burke i profesor Yue Shen zidentyfikowali wyraźny związek pomiędzy masą aktywnie zasilanych supermasywnych dziur a ich wiekiem.
Zespół zebrał duży zbiór danych nasupermasywne dziury, aby zbadać, jak zmienia się ich promieniowanie. Naukowcy określili charakterystyczną skalę czasową oraz sposób, w jaki zmienia się wielkość i struktura dziury w tym okresie. Naukowcy porównali następnie wyniki z danymi dotyczącymi rosnących białych karłów, pozostałości po gwiazdach i odkryli, że pozostaje ten sam stosunek między ich skalą a masą.
Autorzy zauważają, że jest nim migotanie lub promieniowanielosowe fluktuacje występujące podczas zasilania czarnej dziury. Astronomowie mogą je określić ilościowo. W przypadku rosnących czarnych dziur migotanie zaczyna się od krótkich błysków, a kończy długimi błyskami. Im większa czarna dziura, tym dłuższe przejście od krótkich do długich błysków.
Czytaj więcej:
Nieznany materiał genetyczny wirusa znaleziony w ludzkim DNA
Plan NASA dotyczący poszukiwania życia na satelicie Saturna został opublikowany
Dzikie kleszcze zostaną specjalnie wypuszczone w Rosji w celu zwalczania szkodników