Wyprodukowanie szczepionki przeciwko Covid-19 zajęło prawie rok, ale na zatwierdzoną przez WHO szczepionkę na malarię czekało aż 35 osób
Światowa Organizacja Zdrowia (WHO)po raz pierwszy zatwierdziła szczepionkę na malarię w październiku 2021 r. „To historyczny moment” – powiedział w oświadczeniu dyrektor generalny WHO Tedros Adhanom Ghebreyesus.
Szczepionka została nazwana RTS,S.Jego twórcy obiecali, że w pełni zaszczepione dzieci zmniejszą o 30% częstość występowania ciężkich chorób. W 2020 roku zespół badawczy oszacował, że szczepionka może zapobiec od 3 do 10 milionów przypadków zachorowań każdego roku i uratować życie od 14 000 do 51 000 małych dzieci.
Ale podczas generalnego święta jednego przegapiliważny szczegół - główny składnik szczepionki przeciw malarii miał w rzeczywistości prawie 35 lat. Naukowcy wiedzą od końca lat 90., że ta formuła skutecznie chroni przed infekcjami.
Dlaczego szczepionka trwała tak długo?
Powstaje pytanie, dlaczego szczepionka z głównejzabójcza infekcja - malaria - trwała tak długo? Według naukowców zaangażowanych w rozwój RTS, S, rolę odegrała złożona biologia pasożyta. Podczas jego produkcji nie było również wystarczających środków finansowych. Utrudniało to logistykę testowania badań na każdym etapie.
Ludzie cierpiący na malarię „nieEuropejczycy, nie są Australijczykami, są biednymi afrykańskimi dziećmi” – powiedział Ashley Birkett, dyrektor inicjatywy szczepień przeciwko malarii w PATH, globalnej organizacji zdrowia typu non-profit. „Niestety myślę, że musimy przyznać, że jest to jeden z powodów braku pilności” – powiedziała.
Naukowcy od początku poszukiwali szczepionki na malarięLata 60. W 1980 roku zidentyfikowali białko, które prawie całkowicie pokrywa pasożyta – białko okołosporozoitowe. Naukowcy zdali sobie sprawę, że szczepionka ukierunkowana na to białko może zapewnić odporność.
Po urzędnikach państwowych w 1984 rAmerykańscy badacze zsekwencjonowali gen tego białka, a wojsko poprosiło ich o opracowanie szczepionki na malarię w celu ochrony personelu wojskowego za granicą. Następnie urzędnicy rządowi zwrócili się do Smith, Kline & French, poprzedniczki giganta farmaceutycznego GlaxoSmithKline.
Jakie były trudności ze szczepionką na malarię?
Eksperci zauważają, że ta praca była bardzotrudny. Pasożyt malarii ma złożony cykl życiowy składający się z co najmniej trzech odrębnych etapów. Kiedy dostanie się do organizmu człowieka, dosłownie ulega całkowitej ewolucji – powiedział Laud Schuerman, przedstawiciel globalnego programu szczepień GSK.
Jeśli szczepionka zostanie opracowana na konkretny etap,wtedy zatrzyma pasożyta tylko na chwilę. Co więcej, w latach 90. nie istniały podstawowe narzędzia, których naukowcy używają dzisiaj do przyspieszenia opracowywania szczepionek.
Naukowcy dziesiątki razy szczepili ludziszczepionka oparta na białku circumsporozoitowym, ale wszystkie próby zawiodły. Wyjątkiem był RTS,S. Pod koniec lat 80. i na początku lat 90. zespół naukowców posunął się do przodu, a badanie przeprowadzone w 1998 roku w Gambii na 250 mężczyznach wykazało, że szczepionka zapobiegła 34% zakażeniom.
Jeśli RTS,S istnieje od dawna, to dlaczego tak długo nie był używany?
Jednakże uwagę poświęcono szczepionceraczej zainteresowanie intelektualne niż chęć jak najszybszej pomocy chorym. Malaria nie została uznana za problem zdrowia publicznego.
Według osób zaangażowanych w rozwój szczepionki jedyne stojące przed nami wyzwania dotyczyły przetestowania szczepionki, która nie ma rynku komercyjnego.
Kiedy rozpoczęli produkcję szczepionekprób w krajach Afryki zdali sobie sprawę, że jest to bardzo trudne zadanie. Na przykład było wiele problemów logistycznych i nie było odpowiednich warunków do prowadzenia badań laboratoryjnych.
Badania fazy I i II oceniającebezpieczeństwo i skuteczność szczepionki przetestowano najpierw na dorosłych, następnie na starszych dzieciach, a na końcu na bardzo małych dzieciach. Konieczna była również optymalizacja dawkowania dla każdej grupy wiekowej z uwzględnieniem skutków ubocznych. Cały ten proces trwał około 10 lat.
Wyniki badania fazy II wypadły pomyślnie,niemowlęta zaczęły zakażać się rzadziej o 65,9% w porównaniu do grupy kontrolnej. Doprowadziło to do III fazy prób, które rozpoczęły się dopiero w 2009 roku.
Badania fazy III odbywały się w latach 2009-2014 wsiedem krajów Afryki Subsaharyjskiej. Wzięło w nich udział ponad 15 000 dzieci. Wyniki były obiecujące – do tego stopnia, że GSK rozpoczęła przygotowania obiektu do produkcji.
Wszystko trzeba było zacząć od nowa. Czemu?
Jednak w październiku 2015 r. WHO dokonała przeglądu danych dotwyniki III etapu. Okazało się, że zaszczepione dzieci częściej chorowały na zapalenie opon mózgowo-rdzeniowych niż dzieci z grupy kontrolnej. Zaobserwowano także wzrost śmiertelności wśród zaszczepionych dziewcząt, chociaż nie było do końca jasne, czy ma to związek ze szczepionką. Aby rozwiązać te problemy i przetestować szczepionkę w szerszym kontekście, WHO poprosiła o jeszcze większe badanie.
Obecnie większość badaczy zgadza się co do tegoże dodatkowe badania były uzasadnione. Ważne było, aby wykluczyć wszelkie potencjalne problemy z bezpieczeństwem, powiedział Wongani Nyangulu, lekarz kierujący ośrodkiem badawczym fazy IV w południowym Malawi.
Szczepionka została ostatecznie przetestowana za 900000 dzieci w Ghanie, Malawi i Kenii. W październiku 2021 r. WHO dokonała przeglądu wyników i zaleciła szczepionkę do powszechnego stosowania na obszarach o umiarkowanym lub wysokim poziomie przenoszenia malarii. Ponad 20 lat po pierwszych sukcesach w opracowywaniu szczepionek, RTS,S był gotowy do masowego użycia.
Lekarze na całym świecie zauważyli znaczną różnicę w sposobie leczenia COVID-19 i malarii.
„Jeśli opracowanie szczepionki przeciwko malariiGdyby wysłać te same zasoby, co w przypadku COVID-19, można by zwalczyć malarię” – napisał Damaris Matoke-Muhia, naukowiec z Kenya Medical Research Institute. Zauważyła, że malaria zabiła w Afryce więcej osób niż COVID-19.
Czytaj więcej:
Sonda kosmiczna przeleciała 200 km od Merkurego. Zobacz, co zobaczył
Chiński hełm do czytania w myślach alarmuje, gdy dana osoba widzi treści pornograficzne
Niebezpieczny grzyb może rozmnażać się drogą płciową, tworząc odporne szczepy