„Szukali go bezskutecznie”: o czym opowie zaginione „Złote Miasto” w Egipcie?

O jakim mieście mówimy?

Miasto zostało zbudowane za panowania Amenhotepa III, dziewiątego faraona

słynna XVIII dynastia, która rządziła od 1391 do 1353 p.n.e. e. – podało ministerstwo w komunikacie.

„Złote Miasto” było znane w epoce faraonów Amenhotepa IV (Echnatona), Tutenchamona i jego następcy, faraona Ey, i było uważane za największe centrum administracyjne i gospodarcze tamtych czasów.

Profesor Betsy Brian z Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa, egiptolog z Uniwersytetu Johnsa Hopkinsa, nazwała odkrycie miasta najważniejszym znaleziskiem w Egipcie od czasu odkrycia grobowca Tutanchamona.

Kto zbudował „złote miasto”?

Naukowcy twierdzą, że Amenhotep III.Sztuka czasów Amenhotepa łączyła w sobie pragnienie kolosalizmu (gigantyczne kolumny i budynki) ze ścisłą harmonią. A obrazom w samolocie nadano kontury niespotykanej miękkości i gładkości.

Panowanie Amenhotepa charakteryzowało się wielkościąbudowa. Przed świątynią Amona w Karnaku Amenhotep wzniósł kolejny pylon, a obok, w pobliżu jeziora w kształcie podkowy, zbudował świątynię żony Amona, bogini Mut.

Możliwe, że środkowe przejście równieżTak zwana Sala Hypostylowa w Karnaku, pomiędzy dwoma rzędami gigantycznych kolumn o wysokości 24 m, pochodzi z czasów Amenhotepa III i dopiero później została rozbudowana do ogromnego pałacu.

Na południu Teb zbudowano świątynię Ipet-Res (Świątynia Luksorska) - jedno z najwspanialszych dzieł egipskich architektów. Prowadziło do niej również majestatyczne przejście między dwoma rzędami kamiennych kolumn o wysokości 16 m.

Świątynia Amenhotepa III w Luksorze

Podobne przejścia wznosił przed nimsąsiednia świątynia Mut, a przed świątynią w Sulbie (między 2. a 3. bystrzem). Wszystkie prace budowlane w Karnaku, Luksorze i Tebach jako całości nadzorowało dwóch architektów - dwóch braci bliźniaków Hori i Suti.

Na zachodnim brzegu Nilu w pobliżu stolicy znajdowało sięZbudowano wiejski pałac Amenhotepa. Był to ogromny, parterowy budynek z surowej cegły, ze znakomitymi malowidłami na sufitach, ścianach i podłogach.

W skład zespołu pałacowego wchodziły także dworki,warsztaty, domy rzemieślnicze. Budowa tego pałacu, który otrzymał miano „Domu Jubilacji”, nie bez powodu kojarzy się z obchodami „Trzydziestolecia Panowania” (cheb-sed). Nieco na północ od pałacu zbudowano wspaniałą świątynię pamięci Amenhotepa III.

  • Deifikacja

Amenhotep, upajający się swoim panowaniem„Pokój”, osiągnięty w samouubożeniu do kultu własnych bożków. To prawda, że ​​ten kult faraona został zasadzony głównie w Nubii, gdzie wraz z Amonem poświęcono faraonowi wspaniałą świątynię w Sulbie, ale w Memfisie stworzono też boskie zaszczyty dla królewskiego bożka.

W Nubii, w sąsiedniej Sulba Sedange, zbudowano świątynię, w której jako bogini czczono ukochaną żonę faraona, królową Tia.

Od czasów starożytnych faraonów porównywano do słońca i nazywanoich „synowie Ra (słońca)”, ale nikt przed Amenhotepem nie nazywał siebie widzialnym Słońcem. Ta koncepcja siebie jako jasnego Słońca znalazła odzwierciedlenie w ciągłym nacisku na przywiązanie do „prawdy” (Maat).

Z pięciu imion królewskich trzy były jej dedykowane:w pierwszym imieniu faraon stylizował się na „Świecący w prawdzie”, w drugim – „Ustanawianie praw”, czwartym, zwykle będącym imieniem stanowym, „Neb-Maat-Ra” oznaczało „Pan Prawdy, Słońce”.&nbsp ;

Fragment muralu z Pałacu Malkata

„Golden City” pod Ehantonem

Miasto istniało również pod rządami Ehantona. W 5 roku swego panowania faraon zmienił imię Amenhotep („Amon jest zadowolony”) na Echnaton („Pożyteczny dla Atona”) i 300 km na północ od Teb rozpoczął budowę nowej stolicy – ​​Achetaton

  • Przeniesienie kapitału

W nowej stolicy zbudowano ogromny pałac Echnatona, zbudowany głównie z białego kamienia. Pałac ten jest uważany za największy ze wszystkich budynków cywilnych starożytności.

Ściany pałacu pokryto działką iobrazy ozdobne, zdobione kolorowymi kafelkami; podłogi, sufity i schody są kolorowo pomalowane; kolumny z misternymi kapitelami są pomalowane i inkrustowane kolorowym fajansem. Przy wejściu do rezydencji Echnatona stał ogromny, pozłacany posąg samego faraona.

Achetaton został uznany przez faraona za miejsce, którym nie byłonie należał ani do boga, ani do bogini, ani do władcy, ani do władcy; miejsce, które samo słońce sobie wybrało. Proporcje miasta odpowiadały proporcjom „domu Atona”. W ten sposób samo miasto stało się święte.

Jednak inni bogowie nie byli całkowicieodrzucone. Tablice graniczne miasta, wyryte podczas założenia Ahetaton, wspominają o bogach i boginiach. Ponadto faraon ślubował zbudować w nowej stolicy grobowiec dla świętego byka, czczonego w Heliopolis jako manifestacja słońca.

  • Sztuka Amarna

Lata panowania Echnatona towarzyszyły załamaniustarych kanonów sztuki, wykształcił się nowy styl artystyczny. Sztukę Amarny cechuje realizm i sekularyzm, co widać na portretach rodziny królewskiej.

W Akhetaton Echnaton stworzył sprzyjający klimat dla rozwoju sztuki o oryginalnym stylu, łączącym dynamikę, elastyczność linii i zmysłowość, co nie pokrywało się z poprzednim monumentalnym kanonem.

Po raz pierwszy w sztuce egipskiej pojawiają sięświeckie wizerunki pary królewskiej; niezwykłe w sztuce egipskiej jest pojawienie się królowej w koronie wojskowej. Najbardziej uderzającym przykładem sztuki okresu amarneńskiego jest popiersie Nefertiti, przypisywane królewskiemu rzeźbiarzowi Tutmozisowi. 

Obrazy wzbudziły duże zainteresowanieEchnatona, w którym ma zniewieściałą sylwetkę, zdeformowaną czaszkę, ciężką dolną szczękę, nieproporcjonalnie dużą głowę i obwisły, nabrzmiały brzuch.Nie ma jedności wśród badaczy w interpretacji sztuki amarneńskiej. Niektórzy uważają, że dziwne wizerunki ludzi, a zwłaszcza króla, niosą ze sobą symbolikę religijną. Według tej wersji androgynia portretów Echnatona odzwierciedla jego bliskość z Atonem, którego nazywano „matką i ojcem wszystkich ludzi”.

Faraon Echnaton wraz z rodziną składają ofiary Atonowi. Aton jest reprezentowany przez dysk słoneczny z promieniami zakończonymi palmami.

„Golden City” pod rządami Tutenchamona

Za Tutanchamona nastąpiła intensywna renowacja sanktuariów dawnych bogów, opuszczonych za panowania Echnatona, nie tylko w Egipcie, ale także w Kusz – na przykład świątynie w Kavie (Gempaaton) i w Faras. 

W związku z wyborem przez faraona Memfis na swoje rzeczywistestolicy, na nekropolii Sakkary, zbudowano liczne grobowce szlachty, wśród których wyróżniają się grobowce przywódcy wojskowego Horemheba, skarbnika i architekta Mayi, znane z eleganckiej dekoracji reliefowej. W Tebach dobrze zachowany jest grób szlachcica Amenhotepa Kheviego, który był wówczas królewskim namiestnikiem Nubii. 

Oprócz prac konserwatorskich w wielu sanktuariach, na rozkaz Tutanchamona, zakończono wykończenie kolumnady procesyjnej Amenhotepa III w Świątyni Luksorskiej, a w Gizie zbudowano małą świątynię Horona.

W Nubii – ukończono budowę gigantycznej świątyniwzniesiono kompleks Amenhotepa III w Soleb, świątynię Amona w Kavie i sanktuarium samego deifikowanego Tutenchamona w Faras. Świątynia grobowa króla, ozdobiona pięknymi polichromowanymi kolosami z piaskowca, znajdowała się w Tebach niedaleko Medinet Abu.

Później świątynia została przejęta przez następców faraona - Aye i Horemheba (ten ostatni umieścił Tutenchamona na liście heretyków skazanych na zapomnienie).

Co działo się przez cały ten czas w „Złotym Mieście”?

Miasto zostało założone przez jednego z najwybitniejszychwładcy Egiptu, król Amenhotep III, dziewiąty król z XVIII dynastii, który rządził Egiptem od 1391 do 1353 p.n.e. „Złote Miasto” działało w okresie wspólnej regencji wielkiego króla i jego syna, słynnego Amenhotepa IV Echnatona.

Wiele zagranicznych misji archeologicznych poszukiwało tego miasta bez powodzenia. 

Zahi Hawass, naukowiec i były Minister Archeologii Egiptu 

„Złote Miasto” było znane w czasach faraonów Amenhotepa IV (Echnatona), Tutanchamona i jego następcy Faraona Aye i było uważane za największy ośrodek administracyjny i gospodarczy swoich czasów. 

Naukowcy odkryli pod piaskiem trzymetrowe ścianydomy - rozciągają się na zachód, aż do słynnej nekropolii Deir El Medina. Artykuły gospodarstwa domowego starożytnych Egipcjan znajdowano w mieszkaniach i budynkach biurowych.

Hawass twierdzi, że nie jest to odkrycie zaginionego miastatylko daje możliwość zobaczenia, jak żyli starożytni Egipcjanie w czasach, gdy kraj był u szczytu dobrobytu, ale pomoże nam też rzucić światło na jedną z największych tajemnic historii: dlaczego Echnaton i Nefertiti zdecydowali się przenieść Amarna

Jak zauważa gazeta, w pobliżu „Złotego Miasta”znaleziono także masowe groby. Artykuły gospodarstwa domowego starożytnych Egipcjan znajdowano w mieszkaniach i budynkach biurowych. Możliwe, że archeolodzy odkryją nietknięte grobowce skarbów.

Wykopaliska rozpoczęły się we wrześniu 2020 r. I doKu wielkiemu zaskoczeniu zespołu zaczęli znajdować skupiska cegieł mułowych w różnych miejscach. W rezultacie odkryli duże miasto z prawie całymi ścianami i pomieszczeniami wypełnionymi przedmiotami codziennego użytku.

Po przestudiowaniu hieroglificznych inskrypcji na glinienaczynia na wino, naukowcy odkryli, że w mieście znajdują się pałace Amenhotepa III. Datowanie potwierdzają inne znaleziska, m.in. cegły, na których widnieją odbitki kartuszu z imieniem Amenhotepa III. Późniejsze inskrypcje potwierdziły, że miasto istniało w czasach, gdy rządził Amenhotep III wraz z jego synem Echnatonem.

Podczas dalszych wykopalisk udało się znaleźć iinne dzielnice miasta - administracyjne, mieszkalne i „przemysłowe”, w których zlokalizowano miejsce do produkcji cegieł oraz znaleziono formy do produkcji przedmiotów z metalu i szkła.

Hawass zauważa, że ​​jeden ze statków znalezionych w mieście powstał rok przed przeniesieniem stolicy Egiptu z Teb do Akhetaton przez Echnatona (obecnie osada znana jest jako Amarna).

Czytaj więcej:

Powstała pierwsza dokładna mapa świata. Co jest nie tak ze wszystkimi innymi?

NASA poinformowała, w jaki sposób dostarczą próbki Marsa na Ziemię

Naukowcy wyjaśniają pojawienie się „pająków” na powierzchni Marsa