Konflikt na Ukrainie wszedł w tzw. trzecią fazę, którą eksperci nazywają konfrontacją
Spis treści
- Jak działa obrona powietrzna?
- Jak pociski są odporne na obronę przeciwlotniczą?
- Dlaczego obrona powietrzna jest trudna do zwalczania pocisków?
Współczesny konflikt na terytorium Ukrainy stał sięjuż wyjątkowy pod wieloma względami. Nawiasem mówiąc, jest to pierwszy poważny (i długotrwały) konflikt bliskich grup wojskowych z nowoczesną bronią od czasów II wojny światowej.
Byliśmy świadkami najbardziej aktywnej aplikacji ze wszystkichbroń konwencjonalną (a nie taką) inną niż nuklearna, zwłaszcza wielkoskalowe systemy lotnicze i rakietowe do celów taktycznych i operacyjno-taktycznych. Ale najbardziej ohydnym tematem w obecnej rundzie konfrontacji było użycie systemów obrony przeciwlotniczej, do którego obie strony mają pytania.
Dlaczego obrona powietrzna nie zestrzeliwuje? Dlaczego obrona powietrzna nie zawsze zestrzeliwuje? Dlaczego obrona powietrzna nie zestrzeliwuje wszystkiego? Kanały telegramów pełne są roszczeń do wojska ze strony cywilów z obu stron, bo… nadchodzą rakiety.
Wystrzelenie rakietowe kompleksu taktycznego Toczka-U
Ale nie sposób nie mówić o podstawowych zasadach obrony przeciwrakietowej
Jak działa obrona powietrzna?
Kiedy mówią o jakimkolwiek pocisku przeciwlotniczymskomplikowany, w artykułach lub raportach pokazujemy przeważnie tylko część kompleksu, w postaci wyrzutni, wyrzutni lub w żargonie „strzelców” – 8211; „pistolety”. Tutaj można zrozumieć cywilów wytwarzających materiały dla cywilów - broń, czyli to, co strzela i kule.
Z wyrzutni wylatuje rakieta, jest spektakularnie, jest fajnie, a to wyrzutnie są postrzegane jako coś, co naprawdę walczy, reszta jest taka… na peryferiach.
Ale w rzeczywistości najważniejszą rzeczą, która zapewniapraca bojowa np. dywizji rakiet przeciwlotniczych, są to radary - w kompleksie S-300PM są to RPN (radar oświetlający i naprowadzający), NVO (detektor niskich wysokości) i RLO (stacja radarowa do wykrywania).
Radary służą do rozpoznania przestrzeni powietrznej i identyfikacji celów (SAR i RPN), śledzenia celów, przygotowania wystrzelenia rakiety, następnie wspomagania jej dotarcia i wreszcie oceny wyniku ostrzału.
czternaście
Wyrzutnia S-300PMU2
SART ma dużą odległość wykrywania (1000km) i służy do operacyjnego monitorowania „pola bitwy” lub, jeśli system jest zaostrzony do obrony przeciwrakietowej (obrona przeciwrakietowa), do pracy z pociskami balistycznymi i manewrującymi, ale z przełącznikami zaczepów pod obciążeniem (150-300 km). , w zależności od modyfikacji radaru i generacji C-300) w dywizjach wykonują główne prace bojowe na samolotach.
NVO, jak można się domyślić, służy do pracy na celach na małych wysokościach (pociski wycieczkowe, w niektórych przypadkach śmigłowce i bezzałogowe statki powietrzne). Ten radar ma bardzo niski pułap, ale jest bardziej czujny niż RPN.
Cała historia konfrontacji artylerii przeciwlotniczej zsamolot, ten ostatni wznosił się coraz wyżej, gdzie trudniej trafić, a pocisk może nie dosięgnąć. Wręcz przeciwnie, systemy rakietowe zmuszały samoloty do opadania na bardzo niskie wysokości i tworzyły pociski manewrujące (zasadniczo bezzałogowe pociski) zdolne do latania bardzo nisko i pochylania się nad terenem podczas lotu. Tak, generalnie wiąże się z nimi gwałtowny wzrost rozwoju dronów.
Uruchom kompleks S-300V dla sił lądowych na gąsienicach (widok z tyłu)
Na dużych wysokościach nie da się ukryć przed radarem, ale bardzo niskie wysokości są zatkane pasywnymi zakłóceniami - drzewami, górami, rurami fabryk, liniami energetycznymi itp.
HBO ma działać właśnie w takim środowisku, aoprócz aktywnej pracy pełni również rolę elementu ochrony pozycji - potrafi wykryć nawet bardzo małe cele (przy małym RCS - efektywnym obszarze rozproszenia sygnału). Oznacza to, że cele, które nie dają tak wyraźnego odbicia sygnału, „zabłocone i śliskie”, jak pociski manewrujące lub UAV, które mogą zaatakować samą dywizję obrony powietrznej. A niska moc transmisji sygnału pomaga, jeśli używane są walki elektroniczne i specjalne pociski antyradarowe.
Dlatego kompleks S-300P, kompleks S-300PM idalsze S-300PMU2, S-400, S-500 są bardzo różne pod względem swoich możliwości, oparte na różnych typach i generacjach radarów (z fazowanym układem anten) i ogólnie odmiennej podstawie elementów. Choć powierzchownie przy pobieżnym badaniu, są one bardzo podobne.
To samo dotyczy kompleksów o stopień niższych, takich jakBuk, jeszcze niżej - Thor, Osa czy Shell i tak dalej do Tunguski czy Strela-10. Różnią się też bardzo różnymi modyfikacjami i używają różnych pocisków, które również mają różne charakterystyki działania pod względem prędkości, zasięgu, odporności na zakłócenia itp.
Stopnie „schodzą” zgodnie z możliwościamipromień wykrywania i zasięg/pułap przechwytywania celu. W najmłodszych (Tor, Pantsir, Tunguska) radar i wyrzutnia są umieszczone na tej samej maszynie, a Strela-10 i inne MANPADS polegają na wizualnej detekcji przez operatora. Im niższy kompleks pod względem zdolności, tym większe jego zdolności mobilne i operacyjne do wspierania pułków i brygad.
Strzelanie bojowe S-400
Jak pociski są odporne na obronę przeciwlotniczą?
Odetniemy samoloty, żeby się nie rozpraszać i zaoszczędzimy Twój czas. Rakiety dzielą się głównie na dwa typy:
-
skrzydlaty- jak już powiedziano, potrafią latać, podobnie jak samolotyniezwykle nisko (od kilkuset do kilku metrów nad ziemią). Potrafią razić cele bardzo odległe (czasami nawet ponad 2000 km). Ich główną cechą jest słaba widoczność. Są jak rekiny w płytkiej wodzie: kiedy widzisz płetwę, jest już za późno. Pociski manewrujące operują na małych wysokościach w środowisku o wysokim stopniu zakłóceń pasywnych, co chroni je przed wykryciem przez szeroką gamę radarów aż do momentu, gdy jest już za późno na cokolwiek.
-
balistyczny(quasi-balistyczny) - rakiety wystrzeliwane w kierunkupo trajektorii balistycznej, czyli z określonym na początku kierunkiem ruchu (dotyczy to międzykontynentalnych rakiet balistycznych z głowicą nuklearną, Scudów i Tochka-U). A nawigacja pokładowa zapewnia jedynie korektę trajektorii podczas zbliżania się do celu.
Z reguły na wszystkich etapach lotu (górny etap)etap, balistyka i wykończenie) rakieta nie manewruje. Quasi-balistyczne (na przykład Iskander-M) mogą manewrować w niektórych lub wszystkich fazach lotu, aby być bardziej odpornym na środki zaradcze obrony powietrznej.
Kompleks Elbrus (NATO - „Scud”) stał się domową nazwą dla pocisków operacyjno-taktycznych pod koniec zimnej wojny
-
Operacyjno-taktyczna(OT) - o zasięgu do 250-500 km i najczęściejczęść niejądrowa (choć istnieje taka możliwość, jeśli jest to naprawdę konieczne). Głowice mogą się różnić - kaseta, bunkier, detonacja wolumetryczna. Uderzają w cele na dużej głębokości operacyjnej - są to z reguły dowództwo i infrastruktura na poziomie armii/grupy armii (dworce kolejowe, bazy naprawcze i paliwowe, magazyny). Są to kompleksy takie jak Elbrus (aka Scud, ZSRR), Iskander (Rosja), ATACMS (w zależności od rodzaju rakiety, USA).
-
Taktyczny(T) - o zasięgu od 10-20 km do 170 km.Jak można zrozumieć, pracują nad mniej więcej tymi samymi obiektami, ale na poziomie korpusu/dywizji, czyli na krótszych dystansach i bliżej linii bezpośredniego kontaktu z wrogiem. Mogą także atakować obszary ufortyfikowane bezpośrednio na linii frontu. Są to kompleksy typu Tochka-U (ZSRR), ATACMS (w zależności od rakiety, USA)
Osobno ważne jest wskazanie systemów MLRS.W świadomości masowej są kojarzeni z Katiuszami II wojny światowej lub Gradami wojen w Afganistanie i Czeczenii. Są to niekierowane pociski balistyczne, niewielkich rozmiarów, które wystrzeliwane są w dużych ilościach na raz i obejmują całe obszary.
Czytaj także
Amerykanie dość mocno zajęli się takimi systemamipóźno, pod koniec zimnej wojny, a dziś mają MLRS typu M270 MLRS (gąsienicowe, 12 wyrzutni) i HIMARS (kołowe, 6 wyrzutni). Posiadają pociski zmienne, które wraz z pojawieniem się programu GMLRS latają do 92 km (w wersji ER GMLRS - do 150 km).
„Haymars”, obecnie aktywnie walczący na Ukrainie - paczka z sześcioma wyrzutniami nie wymaga nawet maszyny ładującej, swego rodzaju „karabinu maszynowego” wśród systemów taktycznych
Pomimo tego, że są formalnie sklasyfikowane jako MLRS,są one ułożone trochę inaczej. HIMARS/M270 działają bardziej jak pociski taktyczne krótkiego zasięgu i mogą atakować cele jedno- lub wielopociskowe z dużą dokładnością (prawdopodobny błąd w okręgu poniżej 1 metra), zamiast osłaniać obszary dużą liczbą niedokładnych pocisków.
Modernizacja rosyjskich kompleksów Grad i Smerchdo poziomu Tornado-S (zasięg do 120 km) otrzymał podobne możliwości, ale na uzbrojeniu jest tylko kilkadziesiąt takich systemów na ponad tysiąc instalacji będących na uzbrojeniu Amerykanów.
Działać przeciwko strategicznym pociskomstosowane są systemy obrony przeciwrakietowej (obrona przeciwrakietowa). Ale począwszy od operacyjno-taktycznych i niższych, pociski stają się standardowym wrogiem i celem dla systemów obrony powietrznej dużego i średniego zasięgu.
Dlaczego obrona powietrzna jest trudna do zwalczania pocisków?
Formalnie pociski OT i T mogą zostać trafione późnoS-300 (S-400) kompleksuje się na prawie każdym etapie lotu, a coś będzie za trudne dla lżejszych systemów obrony powietrznej średniego zasięgu Buk. Co najmniej w końcowej fazie podejścia, kiedy rakieta spada (trajektoria balistyczna może przelecieć zarówno 50, jak i 100 km). Kompleksy mogą wykryć pocisk od momentu wystrzelenia, a następnie pracować na kilku celach jednocześnie.
Praca bojowa HIMARS
Ale walki pokazują, że obrona powietrzna jest ledwieporadzić sobie z jedną trzecią wystrzelonych pocisków. A amerykańskie HIMARS z generalnie lekkimi pociskami krótkiego zasięgu i nisko latającymi pociskami stały się prawdziwym bólem głowy. Dlaczego obrona powietrzna nie okazała się aż tak wszechmocna, o czym często opowiadają nam entuzjastyczni patriotyczni dziennikarze z telewizji?
Odpowiedź nie jest tak skomplikowana – czas.Prędkości pocisków są bardzo wysokie (naddźwiękowe, a na mecie mogą osiągać prędkości bliskie naddźwiękowe), co przy krótkich zasięgach lotu daje bardzo krótki czas podejścia do celu. Na przykład w kompleksie T Tochka-U czas lotu do limitu odległości wynosi tylko 136 sekund, czyli nawiasem mówiąc, 120 km.
W związku z tym uruchomienie rakiety typu M31Amerykański HIMARS na dystansie 70-80 km zajmuje zauważalnie mniej niż 2 minuty. A system obrony powietrznej może po prostu nie mieć czasu, aby zareagować na takie zagrożenie - w tym celu musisz stale monitorować ogromne fragmenty nieba 24/7, co może zrobić tylko bardzo gęsty i warstwowy system obrony powietrznej w trybie bojowym. Po prostu nie da się ich stworzyć w strefie frontu, najczęściej zamykają one najważniejsze obiekty/miasta kraju (np. Moskwa czy Kijów) lub strukturę Strategicznych Sił Rakietowych.
Solanka taktycznych i operacyjno-taktycznych (grubszych) pocisków
Systemy obrony powietrznej są tworzone w pierwszej kolejności przed powietrzemcelów, ale wojsko oczywiście czeka na systemy, które są jak najbardziej wszechstronne pod względem możliwości, więc konfrontacja z pociskami T i OT jest również ważna, podczas gdy są one znacznie trudniejsze do zestrzelenia. Odsetek odłamków rykoszetujących jest wysoki, przez co rakieta po prostu zbacza z kursu lub głowica przetrwa z częściowym zniszczeniem.
Ale nawet przechwycenie nie daje wiarygodnych szanszneutralizować zagrożenie, jakie stało się np. z pierwszą generacją kompleksów Patriot, które nie radziły sobie z Scudami Saddama podczas Pustynnej Burzy, co wywołało lawinę krytyki zarówno ze strony wojskowych, jak i niezależnych ekspertów, choć w 2003 roku zmodernizowane kompleksy już wykazano 100% niezawodność. Ale w tym przypadku było to tylko 9 pocisków. Ruch rakiet w obecnym konflikcie na Ukrainie jest dziesięciokrotnie większy.
Jedyny system naostrzonyPrzeciwdziałanie dokładnie pociskom ziemia-ziemia to izraelska kopuła żelazna, która została stworzona w celu pokrycia przede wszystkim obszarów mieszkalnych przed użyciem palestyńskich pocisków Kassam, a także przeciwrakietowych takich jak Scud, Tochka-U, MLRS (Grad / Hurricane), a nawet amunicję artyleryjską do moździerzy 82 mm.
Wyrzutnia Żelaznej Kopuły
Zdaniem ekspertów najlepsza jest Żelazna KopułaSystem obrony przeciwrakietowej krótkiego zasięgu na świecie nie ma odpowiednika ani w NATO, ani w Rosji, ani w Chinach. Jest to jednak regionalna specyfika konfliktów, które ciągną się od wielu dziesięcioleci. Izraelczycy włożyli wiele wysiłku w jego stworzenie. I jest bardzo mało prawdopodobne, że pojawią się na Ukrainie i jest absolutnie niewiarygodne, że Rosja mogła je kupić.
Co do reszty, trzeba przyznać, że pociski OT i Tw większości osiągną pożądane cele w tym konflikcie. Ponieważ przy długości frontu przekraczającej 1000 km żadna ze stron nie jest w stanie stworzyć obrony przeciwlotniczej w dowolnym miejscu w strefie frontu.