Szkolenie kosmonauty
Pierwsi kosmonauci w ZSRR i USA rekrutowali się spośród pilotów wojskowych i
Historycznie w Rosji istniały trzy oddziałydo szkolenia kosmonautów są to jednostki RGNII TsPK, RSC Energia i SSC IBMP. Na dzień 31 maja 2008 roku w Rosji było 33 aktywnych kosmonautów i 7 kandydatów na kosmonautów.
Na dzień 31 sierpnia 2008 r. Skład NASA składał się z 90 astronautów, ponadto 28 osób zostało wymienionych jako astronautów-menedżerów.
Zgodnie z przepisami Międzynarodowej Federacji LotniczejZa „kosmos” uważa się lot na wysokości 100 km i większej. Według klasyfikacji Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych za lot „kosmiczny” uważa się lot, którego wysokość przekracza 80 km 467 m (50 mil).
W Rosji „przestrzeń” nazywana jest orbitalemlot, to znaczy taki, w którym statek kosmiczny musi wykonać co najmniej jeden obrót wokół Ziemi. Dlatego różne źródła podają różną liczbę astronautów. Ponadto Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych przyznają odznakę „Skrzydła astronauty” pilotom, którzy pokonali ponad 50 mil.
Oprócz Rosji i Stanów Zjednoczonych, ich jednostki i grupyastronauci powstali w innych krajach świata. Tak więc, według magazynu Novosti Kosmonavtiki, w korpusie astronautów ESA jest 8 astronautów, krajowy korpus astronautów Kanadyjskiej Agencji Kosmicznej CSA składał się z czterech astronautów na początku czerwca 2008 roku. Skład astronautów JAXA Japan Aerospace Exploration Agency obejmuje również 8 osób.
Wpływ przestrzeni w pierwszych sekundach wyszukiwania
Od pierwszej sekundy nieważkości w organizmie zaczynają zachodzić procesy szkodliwe dla człowieka.
Choroba lokomocyjna objawia się w kosmicznej postaci(odpowiednik choroby morskiej), rozwija się interakcja zmian układów sensorycznych i konfliktów sensorycznych w ciele, zaburza funkcjonowanie aparatu przedsionkowego i koordynację ruchów, zaczyna wypłukiwać wapń z kości, gęstość mineralna różnych części szkieletu maleje, minerały ulegają redystrybucji, a kości nóg tracą mniej niż kręgi lędźwiowe, kości miednicy i kości udowe. Najbardziej narażona na złamanie jest szyjka kości udowej.
Zmiany metabolizmu (ujemny azotrównowaga i przewaga procesów katabolicznych; zmiany w wydzielaniu wielu hormonów; postępujące spowolnienie wykorzystania glukozy pod obciążeniem cukrem w miarę wydłużania się czasu lotu) i równowaga wodno-solna (zmniejszenie objętości osocza i płynu międzykomórkowego).
Po ustaleniu ujemnego salda szeregujony we krwi pojawiają się w patologicznych postaciach erytrocytów. Przy zerowej grawitacji zmniejsza się nie tylko napięcie tętnicze, ale także żylne, które jest obarczone rozwojem żylaków kończyn dolnych we wczesnym okresie po locie.
Efekty fizjologiczne
Informują o tym od 2 listopada 2017 rNa podstawie badań MRI u astronautów, którzy wylecieli w kosmos, stwierdzono znaczące zmiany w położeniu i strukturze mózgu. Astronauci, którzy odbyli dłuższe podróże kosmiczne, byli związani z bardziej znaczącymi zmianami w mózgu.
W październiku 2018 naukowcy ufundowaliNASA stwierdziła, że długie podróże w kosmos, w tym podróż na planetę Mars, mogą znacząco uszkodzić tkanki żołądkowo-jelitowe astronautów. Badania potwierdzają wcześniejsze prace, które wykazały, że taka podróż może znacząco uszkodzić mózgi astronautów i przedwcześnie je postarzać.
W marcu 2019 roku NASA poinformowała, że ukryte wirusy u ludzi mogą zostać aktywowane podczas misji kosmicznych, prawdopodobnie zwiększając ryzyko dla astronautów podczas przyszłych misji kosmicznych.
- Badania
Medycyna kosmiczna to rozwójpraktyka lekarska badająca zdrowie astronautów żyjących w przestrzeni kosmicznej. Głównym celem tych badań naukowych jest sprawdzenie, jak dobrze i jak długo człowiek jest w stanie przetrwać w ekstremalnych warunkach w kosmosie oraz jak szybko po powrocie z kosmosu potrafi przystosować się do ziemskiego środowiska.
Medycyna kosmiczna stara się również opracować środki zapobiegawcze i paliatywne, aby złagodzić cierpienie spowodowane życiem w środowiskach, do których ludzie są źle przystosowani.
- Powstań i wróć do atmosfery
Podczas startu i wejścia, spacjapodróżujący mogą doświadczyć grawitacji kilka razy większej niż zwykle. Osoba nieprzeszkolona zwykle toleruje około 3 g, ale może stracić od 4 do 6 g.
Przenoszone jest obciążenie w kierunku pionowymtrudniejsze niż siła prostopadła do kręgosłupa, ponieważ krew przepływa z mózgu i oczu. Najpierw osoba doświadcza chwilowej utraty wzroku, a następnie przy większych przeciążeniach traci przytomność.
Trening siłowy z przeciążeniem i kombinezon G.obkurcza ciało, aby zatrzymać więcej krwi w głowie, może złagodzić skutki. Większość statków kosmicznych jest zaprojektowana tak, aby utrzymywać siły G w wygodnych granicach.
- Środowisko kosmiczne
Bez niego środowisko kosmiczne jest zabójczeodpowiednia ochrona: Największym zagrożeniem w próżni kosmicznej jest brak tlenu i ciśnienia, chociaż temperatura i promieniowanie również stanowią zagrożenie. Konsekwencje ekspozycji w przestrzeni kosmicznej mogą prowadzić do wzburzenia, niedotlenienia, hipokapni i choroby dekompresyjnej.
Oprócz tego występują również mutacje i zniszczenia komórkowe z powodu wysokoenergetycznych fotonów i cząstek subatomowych obecnych w środowisku.
Dekompresja stanowi poważny problem podczas aktywności poza pojazdem (spacerów kosmicznych) astronautów. Obecne projekty UGW uwzględniają te i inne kwestie i ewoluują z biegiem czasu.
Konkurencja interesów była kluczową kwestiązwiększenie mobilności astronautów (którą zmniejsza wysokociśnieniowy EMU, podobny do trudności odkształcenia napompowanego balonu w stosunku do opróżnionego) i minimalizacja ryzyka dekompresji.
- Odkurzać
Poważne objawy, takie jak utrata tlenu w tkankach, a następnie niewydolność krążenia i porażenie wiotkie, pojawią się po około 30 sekundach.
Płuca również zapadają się w tym procesie, alenadal uwalnia parę wodną, co prowadzi do ochłodzenia i tworzenia się lodu w drogach oddechowych. Szacuje się, że dana osoba będzie miała około 90 sekund na ponowną kompresję, po których śmierć może być nieunikniona.
W próżni nie ma ośrodka odprowadzającego ciepło z organizmupoprzez przewodzenie lub konwekcję. Strata ciepła następuje na skutek promieniowania od temperatury człowieka wynoszącej 310 tys. do temperatury 3 tys. w przestrzeni kosmicznej.
To powolny proces, zwłaszcza w ubraniu.człowieka, więc nie ma niebezpieczeństwa natychmiastowego zamarznięcia. Szybkie odparowanie wilgoci ze skóry w próżni może powodować oblodzenie, zwłaszcza w jamie ustnej, ale nie stanowi to poważnego zagrożenia.
- Promieniowanie
Bez ochrony ziemskiej atmosfery i magnetosferyastronauci są narażeni na wysoki poziom promieniowania. Wysoki poziom uszkodzeń radiacyjnych limfocytów, komórek aktywnie zaangażowanych w utrzymanie układu odpornościowego; uszkodzenie to przyczynia się do obniżonej odporności astronautów.
Ostatnio powiązano także więcej kwestii z promieniowaniemwysoka częstość występowania zaćmy u astronautów. Oprócz ochrony niskiej orbity okołoziemskiej, galaktyczne promienie kosmiczne stwarzają dodatkowe wyzwania dla lotów kosmicznych ludzi, ponieważ zagrożenie dla zdrowia spowodowane promieniami kosmicznymi znacznie zwiększa ryzyko raka po dziesięciu lub więcej latach narażenia.
Raporty z badań wspieranych przez NASAże promieniowanie może uszkodzić mózgi astronautów i przyspieszyć początek choroby Alzheimera. Wybuchy (choć rzadkie) mogą spowodować śmiertelną dawkę promieniowania w ciągu kilku minut. Uważa się, że osłony ochronne i leki ochronne mogą ostatecznie zmniejszyć ryzyko do akceptowalnego poziomu.
Ryzyko dla ludzkości
Wraz z przestrzenią i przetrwaniem ludzkości pojawia się ryzyko dla rasy ludzkiej. Poważne wydarzenie w przyszłości może doprowadzić do wyginięcia ludzkości, co jest również znane jako ryzyko egzystencjalne.
Długa historia ludzkościw odniesieniu do przetrwania klęsk żywiołowych sugeruje, że mierzone na przestrzeni kilku stuleci ryzyko egzystencjalne stwarzane przez takie zagrożenia jest dość małe.
Badacze napotkali jednak przeszkodę w badaniu wymierania ludzkości, ponieważ w historii ludzkość nigdy tak naprawdę nie podupadła.
Chociaż nie oznacza to, że tak się nie stanieprzyszłość z takimi naturalnymi scenariuszami egzystencjalnymi, jak: wpływ meteorów i wulkanizmu na dużą skalę; oraz antropogeniczno-naturalne zjawiska hybrydowe, takie jak globalne ocieplenie i katastrofalne zmiany klimatyczne, a nawet globalna wojna nuklearna.
- Choroba lokomocyjna
Najczęstszym problemem, jakiego doświadczają ludzie podczas pierwszych godzin stanu nieważkości, jest zespół adaptacji kosmicznej, w skrócie SAS, powszechnie nazywany chorobą kosmiczną.
Jest to związane z chorobą lokomocyjną i występuje, gdy układ przedsionkowy dostosowuje się do stanu nieważkości. Objawy SAS obejmują nudności i wymioty, zawroty głowy, bóle głowy, letarg i ogólne złe samopoczucie.
Pierwszy przypadek został zgłoszony SAS przez kosmonautę niemieckiego Titowa w 1961 roku. Od tego czasu około 45% wszystkich ludzi, którzy wylecieli w kosmos, cierpiało na tę chorobę.
- Pogorszenie stanu kości i mięśni
Długotrwała nieważkość obejmuje utratę kości imasa mięśniowa. Bez wpływu grawitacji mięśnie szkieletowe nie są już potrzebne do utrzymania postawy, a grupy mięśni używane podczas poruszania się w stanie nieważkości różnią się od tych wymaganych do poruszania się na lądzie.
W warunkach zerowej grawitacji astronauci prawie nie używali mięśni pleców ani mięśni nóg używanych do wstawania. Mięśnie te następnie zaczynają słabnąć i ostatecznie stają się mniejsze.
W rezultacie niektóre mięśnie szybkoatrofia, a bez regularnych ćwiczeń astronauci mogą stracić nawet 20% masy mięśniowej w ciągu zaledwie 5–11 dni. Zmieniają się także rodzaje włókien mięśniowych wystających do mięśni.
Wolnokurczliwe włókna wytrzymałościowe używane do utrzymania postawy są zastępowane szybkokurczliwymi włóknami szybkokurczliwymi, które nie są wystarczające do jakiejkolwiek ciężkiej pracy.
- Redystrybucja płynu
W kosmosie astronauci tracą objętość płynóww tym do 22% objętości krwi. Serce zanika, ponieważ ma mniej krwi do pompowania. Osłabione serce prowadzi do niskiego ciśnienia krwi i może powodować problemy z „tolerancją ortostatyczną”, czyli zdolnością organizmu do wysyłania wystarczającej ilości tlenu do mózgu bez omdlenia lub zawrotów głowy astronauty.
- Wizja
W 2013 roku NASA opublikowała badanie, które wykazało, żepodczas którego odkryto zmiany w oczach i wzroku małp, które latały w kosmos przez ponad 6 miesięcy. Zauważalne zmiany obejmowały spłaszczenie gałki ocznej i zmiany w siatkówce.
Wizja podróżnika kosmicznego może stać się niewyraźna po zbyt długim przebywaniu w kosmosie. Inny efekt jest znany jako wizualne zjawisko promieni kosmicznych.
- Ciśnienie śródczaszkowe
Ponieważ nieważkość zwiększa ilośćpłyny w górnej części ciała astronauci doświadczają zwiększonego ciśnienia wewnątrzczaszkowego. Wydaje się, że zwiększa to nacisk na grzbiet gałek ocznych, wpływając na ich kształt i lekko miażdżąc nerw wzrokowy.
Efekt ten zaobserwowano w badaniu przeprowadzonym w 2012 roku, w którym wykorzystano skany MRI astronautów, którzy powrócili na Ziemię po co najmniej miesiącu spędzonym w kosmosie.
Takie problemy z widzeniem mogą stanowić poważny problem dla przyszłych misji kosmicznych, w tym misji załogowej na planetę Mars.
Czytaj więcej
Fizycy stworzyli analogię czarnej dziury i potwierdzili teorię Hawkinga. Dokąd to prowadzi?
Mars Express pomógł dowiedzieć się, gdzie i jak woda zniknęła z Czerwonej Planety
Najbardziej tajemnicze zjawisko naturalne. Skąd się bierze piorun kulowy i jak jest niebezpieczny?