การศึกษาใหม่ประมาณการว่าบริเวณขั้วโลกของดวงจันทร์อาจมีมวลวัตถุต่อเนื่องบนพื้นผิวได้มากถึง 3,500 กิโลเมตรลูกบาศก์เมตร
นักวิจัยได้คำนวณปริมาตรของน้ำนี้ โดยสมมติว่ามีเพียง 1% ของการปล่อยก๊าซเรือนกระจกจากชั้นบรรยากาศของโลกที่ไปถึงดวงจันทร์
เป็นที่เชื่อกันโดยทั่วไปว่าน้ำบนดวงจันทร์ส่วนใหญ่มาจากดาวเคราะห์น้อยและดาวหางที่ชนกับดวงจันทร์ วัตถุท้องฟ้าเหล่านี้ส่วนใหญ่ชนดวงจันทร์เมื่อประมาณ 3.5 พันล้านปีก่อน เมื่อระบบสุริยะมีอายุประมาณ 1 พันล้านปี
นักวิทยาศาสตร์ยังตั้งสมมติฐานว่าแหล่งที่มาของไอออนคือลมสุริยะ มันมีออกซิเจนและไฮโดรเจนไอออน ซึ่งอาจรวมตัวกันและตกลงบนดวงจันทร์ในรูปของโมเลกุลของน้ำ
ผู้เขียนงานใหม่แนะนำว่าไอออนไฮโดรเจนและออกซิเจนเข้าสู่ดวงจันทร์ขณะที่มันเคลื่อนผ่านแมกนีโตเทลของโลก สิ่งนี้เกิดขึ้นประมาณห้าวันต่อเดือน แมกนีโตสเฟียร์เป็นฟองสบู่รูปหยดน้ำของสนามแม่เหล็กโลกที่ป้องกันโลกจากกระแสอนุภาคสุริยะที่มีประจุอย่างต่อเนื่อง
ทีมวิจัยใช้ข้อมูลแรงโน้มถ่วงจาก Lunar Reconnaissance Orbiter ของ NASA เพื่อศึกษาบริเวณขั้วโลก รวมถึงหลุมอุกกาบาตขนาดใหญ่หลายแห่ง พวกเขาสังเกตเห็นว่ามีความผิดปกติในการวัดหลุมอุกกาบาตใต้ดิน ซึ่งบ่งชี้ว่ามีน้ำของเหลวหรือน้ำแข็งอยู่ภายใน
อ่านเพิ่มเติม:
ชมถ่ายทอดสดดาวเคราะห์น้อยขนาดเท่ารถบัสเข้าใกล้โลก
นักดาราศาสตร์พบดาวเคราะห์ใกล้โลก มีวงโคจรที่แปลกประหลาดมาก
มันถูกตามล่ามาหลายศตวรรษ: เรารู้อะไรเกี่ยวกับดาววัลแคนข้างดวงอาทิตย์?